Mendimet rriten me vëmendje

Mendimet rriten me vëmendje

E kaluara e juaj eshte vetem nje shpifje ne imagjinaten tuaj,po kshetu edhe e ardhmja. I vetmi moment i cli eshte real eshte momenti i tanishem.Me te kuptuar anën e fuqishme te cilen mendja e ben per ta krijuar perjetimin tuaj, ju filoni te kuptoni se jeta nuk eshte pergjegjese per lumturine ose palumturin tuaj, por mendimet.

Ky eshte nje kuptim i thelle sepse ju sugjeron se ju jeni te vetmit qe mund ta ndryshoni jeten tuaj.Fiozofi amerikan, Ralf Ualdo Emerson, dikur pati thene:Mendimi eshte fillimi i qdo aksioni, Dhet te kuptoni se per tu bere person i lumtur se pari duhet ta imagjinoni se kjo eshte e mundur.

Menyra se si ndiheni eshte e determinuar nga mendimet tuaja. Sa me shume vemdenje qe i kushtoni qdo gjeje negative aq me keq do te ndiheni. Prape ju pyes qe ta perdorni mençurine dhe arsyen tuaj te shendoshe qe te vendosni nese do te me besoni ose jo .

Perkunder idese se njohur se duke folur dhe duke folur dhe punuar me emocionet negative eshte ide e mire, une ju sugjeroj qe e arsyeja e shendoshe e dikton te kunderten.Njerzit kane punuar me keto emocione negative,te panumerta vite me radhe dhe vetem pak nga ata ndihen me mire se ne fillim,ku kane filluar te punojne me keto mendime.Pyetja qe duhet bere vetes eshte: kur do te ndalen analizat ?Kur e kam pasur mendimin per kete ose ate?Kur do te ndihem me mire?

Nese besoni se mendimet tuaja jane reale- dhe ju te inkurajuar te punoni me mendimet me te renda nga keto-do te keni me shume mendime te tilla per ti perballurar, pasi qe sa me shume qe mendoni aq me te medha dhe me te rendesishme do te duken problemet dhe do te kete me shume te till me te cilat do te duhej te merreni.

Pasi qe njenjat tuaja jane determinuar nga ajo se çfare mendoni, kjo do tju bej qe te fundoseni edhe me poshte.

Dhe,fatkeqesisht,pasi qe ju tashme ndiheni keq, do tju vijne edhe me shume mendime te reja negative me te cilat duhet te perballeni.Eshte nje spirale negative e pafund e cila kurre nuk ju kthen nga tatepjeta pozitive, andej nga ju deshironi-nga lumturia.Spiralja do te perfundoje at'here kur ju vendosni se tanime eshte mjaft.Kjo do te perfundoje at'her kur ju tfilloni me nje liste te paster, me nje mendje te kthjellet dhe kur e kuptoni se e vetmja gje qe e mban palumutin gjalle eshte mendja e juaj.

Nese me te vertet deshironi te jeni te lumtur duhet ta zhvendoseni perqendrimin tuaj nga ndjenjat negative dhe te filloni te kerkoni ndjenjen magjike te funksionimit te shendoshe e cila banon ne ju..

Marre nga libri :''Stop medimeve dhe filloje jeten'' Nga Richard Carlson

Mjerisht Njeriu mendon dhe jeton me te kaluaren dhe te ardhmen dhe e injoron te tashmen...dhe cdo gje e ka burimin nga mendimet tona...si fakeqesia ashtu edhe lumturia jone.

Ajo që kaloi,mbaroi.Të mendosh rreth së kaluarës,të jetosh me të dhe të prezentosh në të,e të dëshpërohesh nga të këqijat e saj është çmenduri dhe vrasje e dëshirës për jetën e tashme. Tek të mençurit fletët e së kaluarës shuhen dhe nuk trasmetohen që të përsëriten, ato mbyllen njëherë e përgjithmonë në burgun e harresës,duke u lidhur e shtërnguar fort që të mos dalin kurrë.

Nëse kujtohesh,kjo s’të jep gjë veç lodhjes e sëmundjes psikike,ndaj mos e bëj këtë,se nuk rrjedh dritë nga ato kujtime vrasëse. Përkundrazi,ato sjellin e mbjellin mendime dhe dije të prishura që shpijejnë drejt humbjes dhe shuarjes; mëshiroje de mos i bëj padrejtësi vetvetes, e as mos e ndërmerr një hap të tillë,sepse brengosaj e tepërt nuk ta kthen atë që të kaloi,por as shqetësimi i madh nuk e ndryshon të shënuarën…Unë dua që ne të shikojmë drejt agimit dhe jo të mendojmë se si ishtë muzgu i djeshëm,ajo ka përënduar dhe nuk meriton vëmendje aspak,por të koncentrohemi në të tashëm e sigurt dhe posa ta përjetojëm (arrijem) të nesërmen agimin e ndritshme ta përqafojmë dhe ta falënderoj me gjithë zemër rrezet e saj.....

fakiri shkruajti:Ajo që kaloi,mbaroi.Të mendosh rreth së kaluarës,të jetosh me të dhe të prezentosh në të,e të dëshpërohesh nga të këqijat e saj është çmenduri dhe vrasje e dëshirës për jetën e tashme.

Ajo qe kaloi la shenje, dhe mos mendimi ndaj saj "te humb" ne kanalin e mizorise, duke te bere njeri te pashpirt; harron kush ishe dhe nuk mendon se kush mund te jesh..ne kete lind e vdes shume here pa lene asnje lloj shenje!

fakiri shkruajti:Tek të mençurit fletët e së kaluarës shuhen dhe nuk trasmetohen që të përsëriten, ato mbyllen njëherë e përgjithmonë në burgun e harresës,duke u lidhur e shtërnguar fort që të mos dalin kurrë.

Te mencurit kerkojne zingjirin e fjales se urte, te vepres se madhe dhe te njohurise ... te tjeret zhyten ne llumin e harreses per tu dukur serish ne drite te perlyer me fajin e tyre.

A dëshiron dhe a mund ta kthesh lumin në rrjedhën që doli e rrodhi?! Po diellin mbasi lindi?! Po a mund ta rrikthesh fëmijën në shtratin e barkut të nënës së tij?!Po lotin a e kthen në sy pasi që u derdh?! Jo,kurrë...!Ajo që doli u bë dhe shkoi,kaloi...nuk kthehet më....Për këtë mos jeto me të kaluarën që të vërbohesh e të humbësh,të digjesh me zjarrin e saj që s’shuhet.Ta bësh këtë do të thotë ta humbasish,të tashmen dhe ta zhdukesh vullnetin.

Ai që e do të kaluarën dhe i kthehet asaj është ai i cili e bluan miellin që në esencë është i bluar, apo si ai që e sharron tallashin e drurit. Qëmoti kanë thënë për ata që e qajnë të kaluarën se “nuk nxirren të vdekurit nga varrret e tyre”....

Me të vërtetë gabimi ynë më i madhë është se harrojmë të tashmen dhe angazhohemi me të kaluarën,i prishim dhe i rrëzojmë ndërtesat e bukuar....Oh jo,mos e prish atë që ndreqe me plotë vuajtje të rënda se sikur të grumbullohen e të tubohen të gjithë njerëzit dhe xhinnët nuk do të kishin mundur t’ju kthejnë gjë nga ajo që kaloi,për shkak se njerëzit nuk shikojnë pas dhe as që kthehen të vështrojnë gjurmët që lënë prapa?!

Era që fryn gjërat i merr përpara,e nuk i lë pas! Gjithashtu,edhe uji që rrjedh shkon përpara e nuk ecën pas,po nëse shohim edhe më thellë vërejmë se çdo gjë që lëvizë në këtë rruzull tokësor – qoftë insekt,shtazë,kafshë,njeri,apo makinë – të gjithë ecin para e nuk shkojnë pas.Ndaj,as ti mos shko kundër rregullit të jetës,e të prishësh zakonin e saj...!

Kjo është dita jote.Kur të zgjohesh në mëngjes,mos e prit mbrëmjen,se ndoshta kjo ditë e jotja është e fundit dhe s’të pret koha e të mendosh për të djeshmen që kaloi,e as për të nesërmen që akoma s’ka ardhur.Kjo ditë që rrezet e diellit të saj të ngrohin dhe arrite t’ia shikosh dritën është vetëm e jotja.Jeta jote është një ditë e vetme,në mëngjes ngjallesh e në mbrëmje vdes,dhe nuk kthesh më. Pra mos e humb këtë ditë që peshon sa jeta,bëhu i kujdeshëm brenda këtyre orëve të kufzuar,dhe vepro me seriozitet,adhuroje Krjiuesin dhe fale namazin me kujdes,lexo kur’anin e shenjtë dhe me vëmendje të plotë shih ç’kërkohet prej teje.

Je i kompletuar me trup,me zemër dhe me mend kur ta përkujtosh Krijuesin,e të qëndrosh përpara Tij,peshoji veprat tuaja dhe vështro se cila anë të rëndon më tepër,krijo moral të lartë për veten tënde dhe pajtohu me atë që Zoti caktoi për ty, përpiqu të bëhesh mirë për të tjerët,se vetëm sot je i gjallë,pra shfrytëzoje rastin e fundit....! Nga orët e kësaj dite vepro mirë dhe nxjerr dobi për veten tënde,sikur të ishin vite,dhe nga minutat e orëve të saj kërkoji falje Zotit,për mëkatet e tua sikur të ishin muaj; përgatitu për herën e fundit sikur do të udhëtosh në mbrëmje.Jeto edhe sot dhe qëndro i buzëqeshur,i qetë e i butë,kënaqu me atë që të erdhi nga Zoti i Madhëruar,kënaqu me fëmijtë e tuaj,bashkëshorten tënde, me familjen dhe shtëpin tënde se edhe sot i keni para syve,mos hidhëro askënd në momentin e fundit,se nuk kthehesh e as nuk isheh më në këtë botë.”

“Merr atë që të dhashë dhe bëhu mirënjohës”(El-A’raf,144)

Mos u bëj rob i të ardhmes,prite sa të vijë.Mos vepro para kohe,a dëshiron të nxjerrish foshnjen para plotësimit të muajve,e ta këpusësh frytin para se të piqet?!Është marrëzi ta tresesh mendjen atje ku s’ke punë,e nesërmja është e humbur dhe e fshehur,ti s’e di si të vjen,e ç’të sjell me vete. Përse,pra,ta lodhim trurin në imagjinata që s’do të ndodhin,apo të angazhohemi me ngjarje që nuk do të nga godasin? Ndoshta largohesh nga kjo botë që sot,para se të vijë e nesërmja,a mos kujton se e kalove urën pa shkelur mbi të – kush e di?

“Djalli ju frikëson nga varfëria dhe ju urdhëron për të këqija, e Zoti ju garanton falje (mëkatesh) e begati; Zoti është dhurues i madh, i dijshëm.“(El-Bakare,268)

E kaluara eshte nje vegel, dhe e forte madje, nje vegel e cila sherben shume ne ndreqjen e njeriut, ne formimin e tij ne rrugen e duhur , dhe eshte po ashtu ajo e kaluar qe te bent e punosh te tashmen, ta jetosh ate dhe te te pergatise per te ardhmen….!

Ne te vertete une nuk mund te kthej mbrapsht lotin e rrjedhur, por mund ta fshi ate, dhe te mundohem qe te mos e bej serish ate “lot” te rrjedhe…
Ne te kaluaren time u shemben themelet e shtepise sime te vogel, por sot une e di se ku gabova; tani po ndertoj themele me te forta dhe po ndertoj jeten time, duke mesuar nga gabimet e mia.
Nga do ta di une se c’fare eshte e drejte dhe c’fare eshte e gabuar nese zhytem ne te tashmen pa menduar ku kam gabuar ne te kaluaren?
Ah jo e kaluara per mua vlen shume, sepse me ben te perkujtoj.
O bijtë e Ademit, të mos ju mashtrojë kurrsesi shejtani sikurse i nxori prindërit tuaj nga xhenneti, zhveshi prej tyre petkun etyre që t'ju dalë në shesh lakuriqësia e tyre. Vërtet ai dhe shoqëria e tij ju sheh, ndërsa ju nuk i shihni. Ne i kemi bërë shejtanët miq të atyre që nuk besojnë. (Kuran 7:27)….
Zoti I plotefuqishem na jep nje perkujtim te atit tone dhe me kete perkujtim vjen edhe nje ligj hyjnor, te mesojme nga gabimet e eterve, por nese ne harrojme kete gabim te Ademit, I bie te harrojme edhe ligjin e Perendise, shikoni se si e paraqet Romancieri Albert Kamy rendin pa ligj:
“Pa ligj nuk ka liri. Nese fati nuk drejtohet nga vlera superiore, nese rastesia mbreteron, ateheren nuk ka gje tjeter pervec nje hapi te hedhur ne errsirre dhe lirise se tmerrshme te te verberve”.
Asgje nuk eshte rastesi, jane thjesht pasoja te veprimeve tona, por ne ngaqe duam ti largohemi “fajit” mundohemi te harrojme rrjedhen e jetes sone, duke I dhene te drejte vetes te futemi serish ne kaosin qe ishim ne te shkuaren.
Dashje pa dashje ne duhet te pranojme qe e kaluara ndodhet ne ne, njeriu eshte nje qenie qe jeton ne kohe dhe meson prej saj… por nese ne do te mundohemi te harrojme te kaluaren atehere I bie ti japim te drejte dramaturgut Samuel Beket I cili shkruan:
“Si do te mundem une nje qenie e pavarur nga koha, por e burgosur ne kohe edhe hapesire, te arratisem nga burgu im, kur e di se pertej kohes dhe hapesires ndodhet Asgjeja, dhe se une ne thellesite e fundme te realitetit tim jam asgje”.
Asgje? Normalisht qe do te ishe asgje, nese nuk do te ishe I varur nga koha, por do te jetoje ne te (kohe).
Ne fund te fundit nese ne jetojme ne kohe, dhe nuk jemi te varur nga ajo (koha), c’fare ndryshimi do te kishim me gjallesat e tjera?

E kaluara le te jete nje perkujtim… per te punuar ne te tashmen qe te pergatisim te ardhmen, normalisht qe e ardhmja mund te vije e papritur, por jemi ne vete qe e kemi sjellur ne ate menyre, veprimet tona….!