Bilderberg

Klubi Bilderberg, historia sekrete e padronëve të botës

Bota e padepërtueshme e padronëve



DANIEL ESTULIN: Në 1996 kërkuan të më vrasin, në 1998 të më sekuestrojnë, në 1999 të më korruptojnë, në 2000 të më arrestojnë dhe një vit më pas më ofruan një çek të bardhë nëqoftëse do të heshtja njëherë e përgjithmonë.

Nga viti 1954 dhe një herë të vetme në vit, një grup i ngushtë njerëzish mblidhet për të vendosur në mënyrë sekrete të ardhmen politike dhe ekonomike të njerëzimit. Asnjë gazetar nuk ka pasur ndonjëherë akses në mbledhjet, që deri pak kohë më parë janë zhvilluar në Hotelin "Bilderberg", në një qytezë të vogël hollandeze.

Asnjë lajm nuk ka filtruar ndonjëherë nga ato dhoma, edhe pse - siç demonstrojnë faqet e këtij libri - është gjatë këtyre takimeve që merren vendimet më të rëndësishme për të ardhmen e të gjithëve ne.

Rezultat i një investigimi të hollësishëm e të rrezikshëm të zgjatur mbi 15 vjet, hetimi mbresëlënës i Daniel Estulin zbulon për herë të parë atë që nuk ishte thënë kurrë më parë, duke bërë të njohura lojërat e pushtetit që zhvillohen pa dijeninë tonë.

Nga privatllëku i armatosur që e mbron, klasa drejtuese globale dikton ligjin mbi politikën, ekonominë dhe çështjet ushtarake.

Vepra e detajuar e Estulin demonstron sesi Klub Bilderberg është përfshirë në misteret më të mëdha të historisë së kohëve të fundit, nga Plani Marshall në skandalin Watergate, sesi nga kjo elitë dalin figurat kyçe të skakierës ndërkombëtare - presidentë amerikanë, drejtorë agjencish si CIA apo FBI, nivele drejtues të testatave më të mëdha gazetareske - dhe sesi nga këto takime lindin linjat drejtuese të globalizimit. I përkthyer në 50 gjuhë dhe i përhapur në mbi 70 vende, Klub Bilderberg është bërë brenda pak kohësh një i shumëshitur ndërkombëtar, për të cilin së shpejti është parashikuar versioni kinematografik.

Daniel Estulin jeton në Spanjë dhe është një gazetar investigativ i famshëm. Qyshkur ka realizuar atë që askush më parë se ai nuk ishte shtyrë të bënte, duke përdorur metoda të ngjashme me spiunazhin prej Lufte të Ftohtë dhe duke rrezikuar shumë herë jetën, Estulin është bërë një prej zërave më përfaqësues të informacionit pa censurë. I intervistuar në të gjithë botën, protagonist emisionesh radiofonike, mban konferenca mbi shoqëritë sekrete dhe mbi inteligjencën botërore.

Hyrje:

Në vitin 1954, njerëzit më të fuqishëm të botës u takuan për herë të parë, nën kujdesin e kurorës hollandeze dhe të familjes Rockefeller, në luksozin Hotel "Bilderberg" në qytetin e vogël Osterbeek. Për një fundjavë të tërë diskutuan të ardhmen e botës. Në fund, vendosën që të takoheshin një herë në vit për të shkëmbyer ide dhe për të analizuar çështjet ndërkombëtare.

E quajtën veten "Grupi Bilderberg". Qysh atëhere, janë mbledhur çdo vit në hotele luksoze në pjesë të ndryshme të botës për të tentuar që të vendosin të ardhmen e njerëzimit. Midis anëtarëve të seleksionuar të këtij klubi, gjejmë Bill Clinton, Paul Wolfowitz, Henry Kissinger, David Rockefeller, Zbigniew Brzezinski, Tony Blair dhe shumë kryeministra të tjerë, afaristë, politikanë, bankierë dhe gazetarë nga e gjithë bota.

Megjithatë, në më shumë se 50 vjet takime të tyre, nuk i është lejuar asnjëherë shtypit që të asistojë, nuk janë lëshuar deklarata mbi konkluzionet e pjesëmarrësve, nuk është bërë publike asnjë axhendë e një takimi Bilderberg. Liderët e "Grupit Bilderberg" theksojnë se ky diskrecion është i nevojshëm për t'ju mundësuar atyre që marrin pjesë në debate që të flasin lirisht, pa u regjistruar apo përcjellë publikisht deklarimet e tyre.

Në rast të kundërt, pohojnë anëtarët e Bilderberg, do të ishin të shtrënguar të flisnin me fjalorin e një komunikate për shtyp. Pa dyshim, ky diskrecion i mundësi "Grupit Bilderberg" që të vendosë më lirisht, por në këtë mënyrë nuk i jepet përgjigje pyetjes themelore: për çfarë flasin në këto takime njerëzit më të fuqishëm të botës?

Çdo sistem modern demokratik e mbron të drejtën e "privatllëkut", por publiku nuk e ka ndoshta të drejtën, që të dijë se për çfarë flasin liderët e tyre politikë kur takojnë liderët më të pasur të botës së biznesit të vendeve respektive të tyre? Çfarë garancish kanë qytetarët që "Grupi Bilderberg" nuk është thjesht një qendër që influencon tregtinë dhe ushtron presione, nga momenti që atyre nuk u lejohet të dinë se për çfarë flasin përfaqësuesit e tyre në mbledhjet sekrete të Grupit?

Pse Forumet Botërore Ekonomike të Davosit dhe takimet e G8-ës janë objekt diskutimi në të gjitha gazetat, me njoftime të gjera në faqe të parë dhe praninë e mijëra gazetarëve, ndërsa nuk ka asnjë mbulesë mediatike për takimet e "Grupit Bilderberg"?

Ky "black-out" ekziston pavarësisht faktit, që (ose pse?) frekuentohen çdo vit nga presidentë të Fondit Monetar Ndërkombëtar, të Bankës Botërore dhe të Federal Reserve; nga presidentë të 100 korporatave më të fuqishme të botës si Daimler Chrysler, Coca Cola, British Petroleum (BP), Chase Manhattan Bank, American Express, Goldman Sachs dhe Microsoft; nga zëvendëspresidentë të Shteteve të Bashkuara, nga drejtorë të CIA-s dhe të FBI-së, nga sekretarë të përgjithshëm të NATO-s, nga senatorë amerikanë dhe anëtarë të Kongresit, nga kryeministra europianë, nga krerë partish të opozitës dhe nga botues dhe drejtorë të gazetave kryesore të botës.

Sigurisht, është kurioz fakti që asnjë prej mjeteve më të rëndësishëm të informacionit nuk mendon se përbën lajm një mbledhje personazhesh të tillë, pasuria e të cilëve e tejkalon më shumë totalin e pasurisë të të gjithë qytetarëve të Shteteve të Bashkuara, kur një udhëtim i njërit prej tyre, i vetëm, fiton titujt kryesorë në televizion.

Kjo është enigma mbi të cilën kam reflektuar. 15 vjet më parë, ata më kanë nxitur që të kryej një udhëtim investigues, i cili është bërë vepra e jetës time. Më ngadalë, kam tretur një e nga një shtresat e fshehtësisë që rrethonin "Grupin Bilderberg", por nuk do të kisha mundur ta bëja pa ndihmën e "vrasësve të ndërgjegjes" si të brendshëm, ashtu dhe të jashtëm në tërësinë e anëtarëve të Grupit.

Atyre u shpreh mirënjohjen time më të thellë, pasi inteligjenca e tyre e papagueshme e ka bërë të mundur këtë libër. Kështu, që është e kuptueshme se për t'i mbrojtur unë nuk i citoj heronjtë e vërtetë me emrin e vërtetë, por i falenderoj që më kanë ndihmuar të zbuloj se çfarë thuhej prapa dyerve të mbyllura të hoteleve luksoze, në të cilët ortakët e Bilderberg mbajnë mbledhjet vjetore të tyre.

Përpara se të hyhet në mbretërinë e këtij klubi ekskluziv, është e rëndësishme të pranohet se as njerëzit, as organizatat nuk janë absolutisht të "këqinj", ashtu si askush nuk është absolutisht i "mirë".

Në botë ka të fuqishëm të shtyrë nga ideale, parime dhe bindje të larta dhe të fuqishëm se ata të klubit sekret manipulues dhe të derivateve të tij, të cilët i kam përshkruar në këtë libër. Përpjekjet e anëtarëve fillestarë për të përmirësuar botën tonë bazoheshin mbi një "father-knows-best" autokratike të ngjashme me modelin paternalist të kristianizmit tipik të Kishës Katolike romake.

Fillimisht, synimi i tyre ishte fisnik. Fatkeqësisht, duket se, duke u rritur, "Grupi Bilderberg" ka shkuar përtej qëllimeve idealiste të tij deri sa të bëhet një qeveri hije botërore, që vendos në fshehtësi gjithçka, në takime vjetore, si do të realizohen planet e tij. Kërcënon që të na heqë të drejtat tona për të drejtuar fatet tona.

Kjo po bëhet gjithnjë e më e lehtë, pasi zhvillimi i teknologjisë së komunikimit, i preokupuar me impaktin e thellë të menjëhershëm të internetit dhe metodat e reja të inxhinierisë së sjelljes për të manipuluar sjelljen individuale mund të transformojnë ato që në epoka të tjera historike qenë vetëm synime të këqija të një realiteti të pakëndshëm.

Sot çdo masë e re, e marrë në mënyrë të izoluar, mund të duket vetëm një devijim sipërfaqësor, por kompleksi i ndryshimeve, i konsideruar në tërësinë e tij si pjesë e një zhvillimi të vazhdueshëm, përbën një lëvizje drejt skllavërimit total.

Për këtë arsye, ka ardhur momenti për të shikuar prapa kuintave. Jemi në një udhëkryq dhe rrugët që do të zemë tash e prapa do të përcaktojnë vetë të ardhmen e njerëzimit. Duhet të jemi të vetëdishëm për objektivat e vërtetë dhe për veprimet e "Grupit Bilderberg" dhe të grupeve të tjerë të ngjashëm, nëqoftëse duam të shpresojmë që të ruajmë lirinë, për të cilën gjyshërit tanë luftuan në Luftën e Dytë Botërore.

Nuk i takon Zotit që të na nxjerrë nga "epoka e re e errët" e planifikuar për ne. Na takon ne! Nëqoftëse nga ky shekull do të dilnim si shtet policie elektronike globale apo si qenie njerëzore të lirë, "kjo do të varej nga veprimet që do të bënim tani". Nëqoftëse nuk e njohim në thellësi kontekstin, nuk do t'i gjejmë kurrë përgjigjet e duhura. "Historia e vërtetë e "Grupit Bilderberg"" kërkon pikërisht që t'i japë këto përgjigje.

Shënim: "Father Knows Best" ishte një "sitcom" shumë popullor në vitet Pesëdhjetë dhe Gjashtëdhjetë në Shtetet e Bashkuara, që vinte në skenë ndodhitë e klasës së mesme amerikane, të dehur me konservatorizëm, siç nuhatet nga titulli i programit, që fjalë për fjalë do të thotë, "Babai e di se çfarë është më e mira ".

Pjesa e I-rë

"BILDERBERG GROUP": Padronët e universit:

Kapitulli 1 - Zbritje vdekjeprurëse

Në maj të 1996 ndodhesha në Toronto për të ndjekur mbledhjen vjetore të Bilderberg, që në rast mbahej në vendin tim të adoptimit, Kanada. Fakti i kthimit në shtëpi më bënte të ndjehesha mirë dhe rimendoja arsyet e shumta që më shtyjnë ta dua këtë vend.

Toronto, shtëpia për mbi 5 milion njerëz, është qendra financiare më e rëndësishme e Kanadasë dhe qyteti i katërt më i madh i Amerikës Veriore. Vetëm Nju Jorku, Çikago dhe Los Anxheles kanë një ekonomi më të fortë. Toronto Stock Exchang gjendet këtu. Është bursa e tretë më e rëndësishme e Amerikës Veriore për nga sasia e shkëmbimeve, e nënta në botë për nga kuota e tregut dhe posedon sistemin e parë të shkëmbimeve krejtësisht të informatizuar të Amerikës Veriore.

Në brendësi të një cirkuiti të përshkueshëm një orë larg me makinë rreth Torotos gjendet përqendrimi më i madh i automobilave dhe i kuajve të racës të vendit.

Do të kisha mundur të hyja me shpejtësi nga Veriu në vendin në të cilin mbahej mbledhja e Bilderbergut, por më parë doja të vërdallisesha nëpër rrugët e qytetit dhe të shijoja shkurtimet e mrekullueshme, që shumë kanadezë i mbajnë si të mirëqenë. Bay Street është qendra e Torontos, zemra e zonës financiare të qytetit, dhe mund të konsiderohet një miniaturë e Uoll Stritit të Nju Jorkut.

Në numrin 161 të Bay Street ndodhet Canada Trust Tower. Kjo kullë, 53 kate dhe 263 metra e lartë, është një prej qiellgërvishtëseve më të famshme të qytetit dhe ka ushtruar gjithmonë një impakt të caktuar ndaj meje, qysh nga ndërtimi i saj në vitin 1990 si vepër e arkitektit të famshëm spanjoll Santiago Kalatrava.

Ndërtesa është pjesë e BCE Place - një zonë prej mbi 21000 metrash katrore - struktura e dytë më e identifikueshme e profilit ajror të Torontos, pas CN Tower që me 533 metrat e lartësisë së saj është struktura e vetëmbajtur më e lartë në botë.

BCE Place përbëhet nga ndërtesa të ndryshme të lidhura nga qendër tregtare (shopping mall), por nga një perspektivë ajrore janë Canada Trust Tower dhe simotra e saj, Bay Wellington Tower, ato që dominojnë skenën. Me dritaret e tyre me tonalitet jeshil dhe strukturat e tyre në ngjitje, të dy kullat paraqesin një strukturë të valëzuar të mrekullueshme, që duket si e formuar nga tullëza të Lego-s të kapura si për të sfiduar forcën e gravitetit dhe bien në sy për bukurinë e tyre në panoramën më monotone, megjithëse shumë të bukur, të Torontos.

Një tjetër xhevahir i ngulur në kurorën e BCE-së është "Galeria", një dhomë drite 5 kate e lartë, që ecën përgjatë Front Street dhe në jug shikon ndaj distrikti i shatërvanëve. Është menduar si një "katedrale e kristaltë" e tregtisë, duke siguruar çatinë për Streett Gallery, e cila lidh Bay Street me Heritage Square. E projektuar edhe ajo nga Kalatrava, është 27 metra e lartë, 30 metra e gjatë dhe 3 metra e gjerë; e rrethojnë nga çdo anë 8 pilota çeliku vetëmbajtës, të cilët i mbajnë mbulesën: paraqiten nga jashtë me një formë parabole dhe më kujtojnë formën e një pylli. Futem në Yonge Street, rrugën më të gjatë në botë, rreth la strada più lunga del mondo, circa 1.930 kilometra.

Sapo përfundon rruga, rreth 35 kilometra në veri të anës veriperëndimore të "dowontown", elita e Bilderbergut po mblidhej në CIBC Leadership Centre, afër qytezës së paprekur King City. "Resorti" CIBC ndodhet në King Township, një zonë në të cilën janë të pranishme shumë stalla kuajsh dhe në të cilën anëtarët e familjes mbretërore britanike strehohen gjatë vizitave private të tyre në Kanada.

Kjo qendër e mrekullueshme, pronë e një bankave private kryesore kanadeze, Canadian Imperial Bank of Commerce, përfshin pothuajse 5 kilometra bukuri natyrore, me terrene pyjore dhe kodrina të buta.

Kështu që, nuk përbënte sigurisht habi fakti që anëtarët e Bilderberg kishin zgjedhur këtë vend për t'u takuar. Vendi ofron shumë resurse për mirëqenien: qendra masazhesh, trajtime për kujdesin e lëkurës dhe estetikë, sauna dhe banjo me avull, një rrugë të mbyllur dhe krejtësisht të ngrohur të vendosur në lartësinë 2 metra nga toka, pishina dhe vaska hidromasazhi të mbuluara dhe të zbuluara. CIBC Leadership Centre ofron pothuajse të gjitha komoditetet.

Veç kësaj, ndodhet afër me aktivitete dëfrimi të ndryshme: fusha golfi, pista për kuaj, rrugë për ecje me biçikletë dhe shtigje për të bërë ekskursionizëm, muzeume dhe vende të tjera argëtimi. Për ta përmbledhur, kishte shumë pak mundësi që anëtarët e Bilderbergut të mund të mërziteshin.

Mediat dhe gazetat e Torontos qenë paralajmëruar për këtë takim nga një seri faksesh, telefonatash dhe mesazhesh nga ana ime dhe e Jim Tucker, veçanërisht, pasi që zbuluam nga burime sekrete se mbledhja e 1996 ishte organizuar për të përgatitur terrenin për ndarjen e Kanadasë; gjë që duhej të ndodhte nëpërmjet "Deklaratës Unilaterale të Pavarësisë së Kuebekut", e parashikuar për fillimet e 1997.

Deklarata do ta ndante Kanadanë, me qëllimin që të lehtësonte ndërtimin e "Bashkimit Amerikan" me Shtetet e Bashkuara, për t'u kryer në vitin 2000, datë e cila ishte shtyrë tashmë dy herë deri në atë moment.

Takimet e Bilderberg nuk qenë përmendur kurrë nga mediat, sidomos, pasi që organet kryesore të informacionit qenë bërë pronësi e anëtarëve të tyre, por veli i sekretit ishte ngritur krejtësisht me 30 maj 1996, ditën e parë të konferencës.

Në një artikull të faqes së parë në gazetën më influente dhe të lexuar të Kanadasë, "Toronto Star" me titullin "Black pret liderët botërorë", John Deverell, një reporter financiar i gazetës, shkruante se, jo vetëm botuesi kanadez (Lordi) Conrad Black kish ofruar 295 milion dollarë për të siguruar kontrollin e zinxhirit më të madh të gazetave të Kanadasë dhe më pas për të organizuar mbledhjen në Hollinger Inc. e tij, por në harkun e një jave, "pret liderët botërore dhe mbretër të ndryshëm, pak më në veri të Torontos, për një mbledhje 4 ditore, e cila do të mbahet larg nga sytë kureshtar".

Deverell citonte ndonjë prej atyre mbi 100 personaliteteve që do të ishin të pranishëm dhe që do të vinin nga e gjithë bota: "Sekretari amerikan i Mbrojtjes, William Perry; Kryeministri i Kanadasë, Jean Chretien; ish-Sekretari amerikan i Shtetit, Henry Kissinger; Presidenti Honorifik i FIAT-it, Giovanni Agnelli; ministri kanadez i Ekonomisë, (që më pas do të bëhet Kryeministër), Paul Martin; Komisioneri europian, Mario Monti; David Rockefeller i Chase Manhattan Bank; George Soros, Princi i Belgjikës, Mbretëresha e Vendeve të Ulëta, Mbretëresha e Spanjës dhe eksponentë të ndryshëm të elitave financiare, politike dhe akademike".

Po atë ditë, "Toronto Sun" titullonte "Mbledhja e protagonistëve të mëdhenj: një plate e gjerë VIP-ash ndërkombëtarë diskuton në konferencën sekrete të Bilderbergut të vitit 1996 në King City" dhe bënte të ditur edhe që "(Conrad) Black, baron i mediave dhe President i Hollinger Inc., dhe anëtarë të lartë të përhershëm të Grupit janë të pakënaqur nga deklaratat e shprehura nga ekstremistë, sa të majtë, aq edhe të djathtë, sipas të cilave evenimenti është pjesë e një projekti për të ngritur një sistem sekret të qeverisë botërore".

Në orën 7 e 45 të mëngjesit, gazetari legjendar radiofonik drejtues i "680 - News", Dick Smythe, i cili gëzon dëgjimet më të larta të të gjithë zonës metropolitane të Torontos, paraqiste ndërhyrjen e mëposhtme, e cila më pas do të ripropozohet në mënyrë ciklike, si pjesë e lajmeve radiofonike:

Dick Smythe: "Kështu, gjithçka duket si skema e një filmi me spiunazh, në të cilin padronët e botës mblidhen në mënyrë sekrete. Conrad Black po organizon konferencën vjetore të tij të Bilderbergëve. Për "680 - News", Karen Parsons..."

Reporterja: "Rreth 100 personalitete, midis të cilave Mbretëresha e Vendeve të Ulëta dhe ajo e Spanjës, Henry Kissinger, Sekretari amerikan i Mbrojtjes.

William Perry dhe Kryeministri jonë do të mblidhen në këtë konferencë. Përveç tyre do të marrin pjesë drejtuesit e Ford Motor Company, Xerox, Bank of Commerce dhe të Reuters. Black u ka thënë gazetarëve se nuk do të pranohen brenda, kështu që punimet do të jenë private dhe të rezervuara. Ka deklaruar se, "shpesh punët bëhen më mirë në heshtje". Pjesëmarrësve u është kërkuar që të mos flasin me shtypin.

Konferenca e vitit të kaluar është mbajtur në tri hotele luksoze të ndodhura në majat e maleve zvicerane. Këtë vit është radha e "s.p.a."-së luksoze prej 60 milion dollarësh në King City. Shoqata Kanadeze e Shtypit ka shpërndarë një dokument hyrës - që është botuar sot, veç të tjerave, nga "Toronto Sun" - të nënshkruar nga mbi 350 personalitete dhe që më parë është mbajtur sekret".

Kjo ka qenë hera e parë në histori, në të cilën një konferencë e Bildebergut i bëhej kaq shumë publicitet. Anëtarët e tij nuk kanë qenë mësuar asnjëherë t'i jepnin shpjegime askujt, sidomos qysh kur kanë marrë kontrollin e të përditshmeve kryesore, të shtëpive botuese dhe të masmediave në përgjithësi. Kur mjetet kryesore të informimit kanë filluar të verifikojnë informacionet që u kishim dhënë atyre, është shfaqur qartë se Kanadaja, një prej vendeve më të pasura të botës, ishte në qendër të një plani ndarjeje nga ana e Bilderbergut dhe e "rendit të ri botëror".

Anëtarët e Bilderbergut duhet ta dinë, se kur është në lojë liria asnjë shifër që pronësia e shtypit mund të hedhë nuk mund t'i pengojë sekretarët, botuesit, gazetarët investigativë dhe deri drejtuesit e televizioneve, të radiove dhe të shtypit kanadez që t'i thonë të vërtetën publikut, me qëllim që të ndërgjegjësohet.

Interesi i mediave u bë aq intensiv sa që një prej reporterëve dëgjoi Kissinger t'i ulërijë Kryeministrit kanadez se dikush e kish paguar për këtë. Gjatë një pauze, David Rockefeller është mënjanuar me Conrad Black për ta pyetur nëse mund të bindte dikë të shtypit që të pushonte së foluri për evenimentin. Fatkeqi dhe i dështuari Conrad Black, kish gjetur mënyrën për t'u bërë i rëndësishëm.

Ajo që anëtarët e Bildebergut imagjinonin se ishte një shi i lehtë, u transformua fillimisht në një shi me gjyma dhe në fund në një përmbytje. Kjo deri në konferencën e vitit 1999 në Sintra të Portogalisë, ku gëzuan masa sigurie të jashtëzakonshme, që filluan t'i zbatojnë pas humbjes së bujshme të asaj të Torontos të vitit 1996.

Me 1 qershor, sëbashku me një grup të vogël kontestuesish të rastësishëm të Bildebergut dhe "Big Jim" Tucker festuan atë që ishte bërë një sukses historik. Të gjitha të përditshmet kryesore donin një intervistë, kanalet televizive jepnin azhornime të vazhdueshme mbi konferencën dhe radiot e ndiqnin nga një cep tek tjetri i qytetit.

U mblodhëm në Horshoe Tavern në Queen Street, versioni i lagjes njujorkeze Soho të Torontos. Horshoe Tavern, një lokal i gjetur prej 60 vjetësh, është vendi në të cilin legjendat e muzikës kanadeze, Stompin' Tom, Blue Rodeo, The Tragically Hip dhe The Watchmen bënë hapat e para. Në shtator të vitit 1997, Rolling Stones i dhanë jetë turit të tyre "No Security" pikërisht nga aty, me një shou prej 75 minutash për "Live on MTV". Është një vend i shkëlqyer për të kaluar një mbrëmje të bukur dhe ishte saktësisht ajo që dëshironim të bënim.

Ndërsa festimet po i afroheshin fundit, filloja të përgatitesha për takimin tim të ardhshëm, i rakorduar gjatë një telefonate me informatorin tim, "Burimin", që donte të më takonte sa më shpejt të ishte e mundur, përpara mbarimit të konferencës, i parashikuar për të nesërmen. Kërkonim marrëveshje për t'u takuar pas më pak se një ore në "Galerinë" Kalatrava. BCE PIace është një prej vendeve më të rezervuara e të gjithë Torontos, duke parë gjerësinë dhe sasinë e turistëve që synojnë të bëjnë fotografi dhe të xhirojnë filmime për të kapur bukuritë dhe tingujt e një atraksioni të madh arkitektonik të qytetit.

Festa jo përfundimisht kish mbaruar, kështu që vendosa për ta arritur Galerinë, duke kaluar nëpër Kensington Market, versioni Rasta Madrileno i Torontos, i cili ndodhej pak më në perëndim të Chinatown. Ishte e shtunë, dita në të cilën ka më shumë njerëz, dita në të cilën transformohet në një treg në qiell të hapur të mbushur plot me njerëz. Nëqoftëse dikush do të më kish ndjekur, isha i sigurtë se do të humbte midis rrugicave dhe njerëzve me zë të lartë.

Sapo hyra në Galeri, pashë "Burimin" në këmbë afër pikës së shitjes së gazetave, me një çantë plastike në dorën e majtë dhe një revistë tub në dorën e djathtë. Pas një shkëmbimi shikimesh dhe secili për llogari të tij, u drejtuam në heshtje drejt hyrjes së Canada Trust Tower të afërme, që ndodhej pikërisht përballë nesh, me pamje panoramike të qytetit.

Hyra në ashensor, duke shikuar me nervozizëm prapa krahëve, "Burimi" më ndoqi 5 minuta më pas. Sapo hyra në dhomë, m'u shfaq shkëlqimi i një prej qyteteve më të bukura të Amerikës Veriore, që shtrihej në mënyrë magjike nën mua. Nga një lartësi prej mbi 285 metra, qyteti dukej si i shtrirë. Kisha qëndruar larg nga zhurmat dhe nga tingujt e metropolit nga dritaret e izoluara nga pikëpamja akustike.

Canada Trust Tower është një mrekulli arkitekturore, në të cilën të marrësh një dhomë prej 1 metri katror kushton 160 dollarë kanadezë. Pallati është i pajisur me telekamera për sigurinë CCTV aktive 24 orë në ditë, me 24 ashensorë, me parkime nëntokësore prej 8 katesh dhe ka 7 roje të armatosura në hyrje, përveç kontrolleve të policisë. Aty ndodhen selitë e shumëkombësheve më të fuqishme dhe më të pasura të botës.

Edhe njëherë akoma, ndërsa shikimi im humbiste jashtë nga dritarja, mendoja: "E gjitha kjo do të vlejë ndonjë gjë apo në fund do të jetë vetëm një përvojë aventureske? Në fund të fundit, një i huaj do të më ish përgjigjur 'Ditën e mirë, bir', nëqoftëse do t'i shpjegoja se kush po mblidhej dhe me çfarë qëllimi".

Pavarësisht gjithçkaje, shumë gjëra kishin ndryshuar ditët e mëparshme.

Parasëgjithash, kishim ushtruar shumë presion ndaj anëtarëve të Bilderbergut. Mbulimi nga ana e masmediave kish qenë i madh. Kissinger kish humbur kontrollin e vet madhështor, patjetër një sinjal i mirë. Plani i tyre për të sulmuar sovranitetin evropian ishte zbuluar nga shtypi kundra.

Projektet për shpërbërjen iminente të vendit tim të adoptimit ishin pezulluar. Çfarë mund të shpresohej më shumë brenda një kohe kaq të shkurtër? Megjithatë, e dija se qenë vetëm rezultate të përkohshme.

Këta zotërinj do ta rifillonin punën e tyre, pasi të kishin mbajtur shënime dhe mësuar leksionin. Do të kërkonin të thyenin çdo rezistencë ndaj dominimit të botës, me ose pa nonsensin e tyre, me të mira apo më të këqija, pa... Mendimet e mia u ndërprenë nga disa trokitje të çrregullta në derën e rëndë të drunjtë të dhomës.

"Hyr", u përgjigja me një fije zëri.

"Burimi", që mbante doreza lëkure, kaloi pragun, duke e përshkuar hyrjen mjaft të thjeshtë, hyri në dhomën e vërtetë, në të kundërt, shumë e dekoruar, dhe duke admiruar skenarin e shkëlqyer të lagjes Harbour Front dhe rrugën përgjatë bregut të saj, u afrua nga dritarja, duke u vënë përkrah meje. "Për momentin t'i ke ndaluar, por do të zgjasë pak", tha ai, duke peshuar çdo fjalë sikur një variacion i thjeshtë në tonin e zërit mund ta ndryshonte kuptimin e fjalës. Pasqyronte aureolë dorëzimi. "Ndarja e Kanadasë do të procedojë siç është planifikuar. Është vetëm çështje kohe".

"Ndoshta, i thashë, por për momentin gjithçka ecën mirë, të paktën deri takimin e ardhshëm. Midis sot dhe atëhere, ndonjë do të ketë vdekur, kush nga pleqëria, kush nga sëmundja, kush nga ndonjë incident i paparashikuar".

"I paparashikuar? Për kë?", u përgjigj "Burimi".

Nxorri një shënim të shkruar me dorë, që do të duhej ta deshifronte për hesapin tim, nga revista tub që e mbante shumë të shtrënguar në dorën e djathtë. "Mendoj se, përhapja e këtyre të dhënave nuk është lejuar", i thashë duke bërë shaka dhe duke qeshur.

"Përmbajtja e tij është dekurajuese, miku im", m'u përgjigj.

Shikova fletën, njoha shkrimin e stilografit, e njihja mjaft mirë kaligrafinë e kontaktit tim, mënyrën e të shkruarit të "t"-së dhe "r"-së, me tekstin e shkruar me mençuri brenda hapësirave të fletës. Mendova për një moment sesa po rrezikonte ky njeri kurajoz, duke më takuar dhe duke më kaluar këtë informacion shumë të çmuar.

Pse kishte kaq pak njerëz si ai në botë? Ndoshta kishte, duheshin vetëm njohur, ndoshta qëndronin mijëra kilometra nga njëri-tjetri. Për shembull, qenë të shumtë njerëzit e thjeshtë, që më kishin ndihmuar të gjeja informacionet që kisha grumbulluar.

Kisha arritur në vendin në të cilin do të mbahej mbledhja e Bildebergut disa ditë përpara fillimit të saj dhe isha vendosur në një hotel me 5 yje, derikur siguria, në pritje të ardhjes së të ftuarve të famshëm, nuk do të më nxirrte jashtë, një ditë përpara fillimit të mbledhjes.

Gjatë qëndrimit tim kisha hyrë në kontakt me stafin e hotelit, në mënyrë të veçantë me kameriere dhe kamarierë. Dukeshin të interesuar ndaj shpjegimeve të mia ndaj mënyrës së veprimit të Bildebergut, qëllimeve sekrete të tij dhe për faktin se çfarë do të kish ndodhur nga aty në ditët e mëpasme; kështu u propozova atyre të punonin për të mirën e njerëzimit dhe të bëheshin sytë dhe veshët e mi.

Kisha xhiruar sistemet e sigurisë së hotelit: punonjësit duhet të flisnin të paktën katër gjuhë - anglisht, frëngjisht, gjermanisht, plus një tjetër - që të mund të prisnin të ftuarit nga e gjitha bota, kështu që mund të përgjonin dhe të referonin atë që thuhej gjatë mbledhjes.

Me kalimin e ditëve, njerëz që kisha afruar, duke parë praninë e policisë, të shërbimeve sekrete dhe fshehtësinë me të cilën vepronin pjesëmarrësit në takin, u bindën se sa u kisha thënë ishte krejtësisht e vërtetë. Kështu kishin individualizuar disa lokale, në të cilët të takohesha në mënyrë të rezervuar me ata pak që kishin pranuar të më ndihmonin. "Urithët" e mi kishin nevojë për vende të sigurta për takimet tona.

"Tani më duhet të shkoj", tha "Burimi" me qetësi.

Në mënyrë instiktive, i zgjata dorën; ai zakonisht "përplaste pesëshen", kurse unë ia shtrëngova shumë fort.

"Nuk po të humbas kohë me falenderimet, pasi asnjë falenderim nuk do të ishte i mjaftueshëm për atë që po bën për ne".

"Burimi" largoi shikimin. "Tani më duhet vërtet të largohem".

"Do të largohemi ashtu siç kemi ardhur", i thashë. "Me një interval prej 5 minutash nga njëri-tjetri. Unë do të zbres i pari".

"Mos u preokupo. E kam lënë makinën në parkimin nëntokësor. Mund të zbresim me ashensor sëbashku", ma ktheu ai.

Duke përdorur dorezat e lëkurta, shtypi butonin për të thirrur ashensorin. Një dritë blu u shfaq nëpërmjet sipërfaqes transparente. Mund të dëgjoja zhurmën e ashensorit hidraulik, që ngjitej drejt nesh nga thellësitë e ndërtesës me një shpejtësi prej 6 katesh në sekondë. Ju ktheva "Burimit": "Kur do të shihemi prap?".

Të shoqëruara nga tingujt e ziles, dyert e ashensorit u hapën dhe unë bëra një hap për t'u futur në të. "Kujdes!", më ulëriti ai, duke më kapur nga një krah dhe duke më tërhequr prapa.

Duke vërejtur brenda ashensorit, pashë një spektakël ngjethës... mungonte dyshemeja dhe do të kisha gjetur vdekjen mbi 230 metra më poshtë sikur "Burimi" të mos kish pasur gatishmërinë e reflekseve për të më larguar nga honi i tmerrshëm. Dridhesha i gjithi, ndjeja të rrënqethura të ftohta të më përshkonin lart e poshtë shtyllën kurrizore.

"Dyshemeja! - i thashë pothuajse nën zë - Ku është dyshemeja?".

"Duhet të largohemi nga këtu! - tha "Burimi". - Dikush ka shmangur sistemet e sigurimit, po të prisnin!".

"Dëgjo, vazhdoi ai. Mos merr ashensorët, nuk janë të sigurtë. Zbrit nga shkallët dhe lajmëro policinë. Kur të vijë, do të përfitoj nga ai moment për të marrë një ashensor dhe arritur parkimin nëntokësor. Ik! Tani!!"

I zbrisja shkallët dy e nga dy, fluturoja nëpër shkallë, duke i vënë duart në mur, i elektrizuar nga adrenalina, duke ecur me shpejtësi rekord. Dëgjoja zemrën tek rrihte në kafazin e kraharorit dhe të kërkonte më shumë oksigjen. Me të arritur në një prej kateve të poshtëm, dëgjova zërin e huaj të një të ngarkuari me mbikqyrjen që po ngjiste shkallët drejt meje.

"Herr... Mister... Sër... gjithçka mirë? Çfarë ka ndodhur? Jam lajmëruar se kishte një problem në katin e dytë. Dikush ka bllokuar manualisht ashensorin dhe kjo mund të bëhet vetëm në raste emergjente".

E kapa nga parakrahu dhe, duke marrë frymë thellësisht midis një fjale dhe një tjetre, i thashë: "Mund ta lajmëroni policinë sa më shpejt të jetë e mundur?".

Njeriu kapi radion e tij dhe arrita të dëgjoja zërin e ngjirur nga ana tjetër e komunikimit.

Vrapova. 5, 4, 3, 2, 1... kati përdhe! Hapa derën e rëndë të çeliktë dhe hyra në hyrjen kryesore të ndërtesës, pikërisht, ndërsa dy makina të policisë po parkonin jashtë saj.

"Jeni ju njeriu që bllokuat ashensorin?", pyeti një agjent i policisë së Torontos, duke më treguar me gishtin e mesit dhe atë tregues të dorës së dhjamur të tij.

"Jo tamam", ju përgjigja duke e tundur kokën në shenjë mohimi. "Qeshë gati, duke hyrë në një ashensor të cilit i mungonte komponentja kryesore: dyshemeja".

Polici lëshoi një si ulërimë të vogël. Shoku i tij, një njeri me pamje prej të forti, me mustaqe të mëdha dhe pulse leshatore, shikoi përtej meje.

"E di, bir, se ke qenë shumë me fat që ke mbijetuar".

Polici përdorte gjurin për ta mbajtur derën e ashensorit dhe i kishte majat e këpucëve në boshllëk.

"Përgjithësisht vetëm të verbrit i mbijetojnë situatave të kësaj natyre. Në fakt, nuk do të kishin hyrë kurrë në një ashensor pa e kontrolluar nëse është në kat. Shumë prej nesh e marrin si të mirëqenë. Kur mafia do të qërojë ndonjë, kjo është një prej mënyrave të preferuara të saj".

Me 1 qershor 1996, mbushja 30 vjeç, qeshë shumë i ri për të vdekur. "Të mos mërziten...", mendova. "E gjitha kjo është larg nga të qenit e mbaruar. Akoma mundet të fitojmë". I dhashë të gjitha të dhënat e ndodhisë agjentit, i cili më shikonte gjithnjë e më shumë i habitur, duke fiksuar me kujdes pjesën e poshtme të fytyrës time, sikur të ishte duke më lexuar buzët.

Një roje e sigurisë, pothuajse tullac dhe me flokët e pakët të mbetur të qethur shkurt, më pyeti nëse sërish nëse isha mirë apo jo. Njerëz të ndryshëm që ndodheshin në trotuarin përballë hyrjes thanë se kishin pikasur një individ të dyshimtë, rreth të 40-ve, që të dilte nga ndërtesa 5 minuta përpara se të mbërrinte policia. Një kamionçinë e policisë dhe 2 agjentë me motoçikleta na arritën. Po, po, fillonte shfaqja. Tani ishte turma ajo që zinte qendrën e skenës.

Njerëzit e gabuar kujtonin gjërat e duhura dhe anasjelltas. Një grua e shëndoshë, nga ato që e refuzojnë një ëmbëlsirë me çokollatë, sepse "janë me dietë", dha një përshkrim të mjerë të asaj që kish parë, domethënë dikë apo ndoshta diçka, të ecte apo ndoshta të pengohej... Një violinist rruge kujtonte dy njerëz që nxirrnin jashtë ndërtese një pjanofort me madhësi mesatare.. një vajzë me një qenush...

Por çdo gjë që të ishte parë apo të mos ishte parë lidhur me krimin, gjëja e vetme që kish rëndësi për ata njerëz ishte që të merrnin pjesë në shfaqje. Dhe praktikisht masa e kalimtarëve dhe e shikuesve, kureshtarë e sharlatanë, po merrte pjesë që çke me të.

"Hiqe tej atë stilolaps. Spektakli ka mbaruar. Ju, zotëri, atje tej, largoje gotën! Agjent, pusho së shkarravituri në bllokun tënd të shënimeve! Zonja e zotërinj, ju lutem, mund t'i fusni të gjitha fantazitë tuaja në sirtarin e ëndërrave. Spektakli mbaroi!".

Një burrë vuri në gojë një gjysmë cigareje të mbledhur nga toka dhe filloi të ecë me ngadalësi, duke kërkuar që mos bjerë në sy, pa e kthyer kokën asnjëherë. Dy shitës ambulantë hotdogësh përgatisnin kremviçet e tyre në gjysmëerrësirë, pikërisht prapa kthesës, duke mallkuar policinë dhe duke tundur kokën me mosbesim. Unë eca në drejtimin e kundërt, të njëjtin nga i cili kisha ardhur.

Mendova se 1 qershori në Andaluzi ishte verë, ndërsa aty duheshin akoma dy muaj nga ardhja e tij. Një njeri, dukshëm rus, me një prerje flokësh "në formë kreshte", ecte dorë për dore me një vajzë, duke kritikuar zakonet ushqimore të dikujt me emrin Vanja. Më sollën ndërmend tokën ku kisha lindur. Më kujtuan edhe njeriun që më kish përfshirë për herë të parë në gjithë këtë histori.

Përgatiti:
Armin Tirana

Bilderberg



Grupi Bilderberg (edhe konferencë Bilderberg, ose Bilderberg Club) është një tubim vjetor për ftesat, jozyrtarisht, rreth 130 pjesëmarrës, shumica e të cilëve janë me ndikim në ekonomike, politike dhe bankare. Pjesëmarrësit mbuluar një spektër të gjerë çështjesh globale, ekonomike, ushtarake dhe politike.

Grupi takohet çdo vit në hotele luksoze dhe vendpushimet në pjesë të ndryshme të botës, zakonisht në Evropë, dhe një herë çdo katër vjet në Shtetet e Bashkuara apo Kanada. Ka një zyrë në Leiden në Holandë. takimi të 2009 u zhvillua 14-16 maj në Athinë në Greqi .

Ndërsa diskutimet në këtë konferencë nuk janë regjistruar apo raportuar jashtë e këtyre takimeve kanë qenë kritikuar edhe subjekt i teorisë se konspiracionit të ndryshme. Grupi Bilderberg ka qenë prej kohësh të dyshuar nga disa për të qenë një shoqëri e fshehtë e llojit masonike – hebre - cifute.

Historia e Grupit Bilderberg

Grupi Bilderberg u themelua në vitin 1952, por e merr emrin e saj vetëm në vitin 1954, kur më 29 maj TE 1954 një numër i madh i SHEFAVE TE ZBULIMIT, TE POLICIVE, politikanëve dhe biznesmenëve u takuan në Hotel Bilderberg TE QYTETIT Oosterbeek te Holandës: kështu mori emrin e kësaj organizate.

Që atëherë takime kanë qenë të përsëritura një herë ose dy herë në vit. Një listë e pjesshme e anëtarëve të saj në Sofje e ne Greqi dihen si Bernard Kushner, David Rokefeler, Bernard Holland, Etienne Davignon (ish-komisioneri europian), Charles, mbreti Huan Karlos i Spanjës, Beatricja e Holandës, ish minister i jashtem i USA Henry Kissinger, ish shef i zbulimit dhe ish shef i sherbimeve sekret ene Shtepin e Bardhe Zbigniew Brzezinski.

Shumë pjesëmarrës në grupin Bilderberg janë të krerëve të shtetit, ministra të Thesarit dhe të tjera të politikës së BE-së (duke përfshirë ish-kryeministrin italian, Romano Prodi, Ministra qe kishin marrë pjesë në disa takime), por kryesisht anëtarët janë përfaqësues të mirënjohur të financave të lartë evropiane dhe anglo-amerikan.

Këto ditë janë pjesëmarrës i shquar në kategori të ndryshme, por kryesisht në dy: ata që janë anëtarë të përhershëm të organizatës dhe ata që mund të ftohen si një përjashtim si spektatorë ose si folësa.

Në mesin e folësve ka disa gazetarë dhe ekonomist te njejte.Aty flitet per vepra të dyshuar, të rënda për disa, është se askush nuk e di se çfarë ndodh në takim, qe të mbeten konfidenciale, edhe pse ka lidhje me anëtarë të mbajtjes së posteve publike të rëndësisë më të lartë .

Në vitet pesëdhjetë organizata ka njëqind anëtarë. Për këtë qëllim, sjell së bashku disa nga më me ndikim në fusha të ndryshme të politikës ekonomike dhe financiare ndërkombëtare.

Në maj të vitit 2000, Grupi Bilderberg ka qenë vendosur, gjatë një diskutimi në Parlamentin Evropian si një trendet "grup reflektim politikës konservatore të vendosur."

Në nëntor 2009, në lidhje me emërimet në zbatimin e Traktatit të Lisbonës, Mario Borghezio quajtur Grupi Bilderberg dhe "grupi okult Trilateral që mblidhet në seancë të mbyllur dhe të vendosin mbi lëkurë dhe kokat e njerëzve." (Pra Grupe satanik super - kriminale me rrezikshmeri te rende per normalitetin e jetes se popujve).

Promotori i grupit Bilderberg

Një anëtar themelues i grupit janë:

* Bernhard e Lippe-Biesterfeld u zgjodhe kryetar i Bilderbergut në vitin 1976 derisa ai dha dorëheqjen për skandalin e një ryshfet $ 1.1 milion nga korporata Lockheed për shitjen e avionëve të aviacionit luftarak holandez.

Që i përkasin një të njohur të familjes gjermane dukal, ishte Princi bashkëshorte të Holandës, president i Fondit në botë për Nature (WWF) nga themelimi i saj në 1961 deri më 1971, lidhur më parë me Partinë nazist (NSDAP) (Karta nr 2.583.009 e maj 1, 1933 ) derisa martesa e tij te Mbretëria e Holandës.

Sipas argumenteve të Newsweek Magazine me 5 prill te 1976, aktivitetet e spiunazhit Lippe e von në favor të njësive speciale të SS (Schutzstaffel ose) në IG industrisë kimike te ngjyrave (e njëjta, të cilat prodhohen Zyklon B, e përdorur në dhomat e gazit) janë të dokumentuara nga dëshmia e Gjykimet Nuremberg.

Në fund të luftës në Holandë, është thënë se kanë marrë pjesë në rezistencën dhe çlirimin e Amsterdamit. Pas luftës mori funksione të rëndësishme në industrinë e naftës, veçanërisht me Naftën holandeze Royal (Shell Oil) dhe Societe Generale de Belgique.

* Joseph Retinger, ekonomist polak. Ishte themelues dhe sekretar i përgjithshëm i Organizates se Bashkuar deri në 1952, ku Lëvizja Europiane i kryesuar nga Uinston Churchill dhe i financuar ne rritje prej Shteteve t e Bashkuara te Komitetit Amerikan për Evropën.

Vizioni Retinger ishte për të ndërtuar një Europë të bashkuar për të marrë në një botë të bashkuar në paqe, të udhëhequr nga një organizatë mbikombëtare që do të siguronte stabilitet më të qeverive individuale kombëtare.

Megjithë informacionin fragmentar në lidhje me origjinën e Grupit Bilderberg, duket se ka qenë promotori kryesor konferencave Retinger.

Në sugjerimin e tij, nga Lippeqe ka bërë kontakt me administratën Truman, ku spikati më tepër sukses, me Dwight D. Ajzenhaur-in, apo njerëz nga Hon. Walter Bedell Smith (atëherë drejtor i CIA-s) dhe C. D. Jackson.

Përfshirja në projektin e familjes Rockefeller, pronar e Standard Oil, një konkurrent të Royal holandez Lippe si perfaqsues i naftës nga shumë ndikim karakterin e Grupit Bilderberg. Që atëherë, mbledhjet e tij kryesisht pasqyrojnë interesat e industrisë së naftës.

Takimi i parë maj 1954

Në takimin e parë që u zhvillua 29-31 maj 1954 në hotelin e Bilderbergut te Oosterbeek (Holandë), mori pjesë në rreth njëqind bankierëve, politikanë, akademikë, zyrtarët ndërkombëtarë.

Duket se figura në mes të këtyre figurave: Krerët e qeverisë së Belgjikës dhe italiane Paul van Zeeland dhe Alcide De Gasperi, Denis Healey dhe Hugh Gaitskell e Partisë Punës britanik, Robert Boothby i Partisë Konservatore.

Sipas gazetarëve, të cilët morën pjesë mbledhjet e grupit pas 1976 mori përsipër funksionin e kryetarit David Rockefeller, anëtar themelues i Komisionit Trilateral, anëtar i Komitetit Ndërkombëtar Bankar, Kryetar i Këshillit për Marrëdhënie me Jashtë, një anëtar i Klubit të Romës dhe shumë organizatave të tjera ndërkombëtare.

Anëtarët e tjerë kryesorë të organizatës janë ose ishin: Giovanni Agnelli, Donald Rumsfeld, Peter Sutherland, irlandez, ish-komisioneri i Bashkimit Evropian dhe kryetar i-Goldman Sachs dhe britanike e naftës; Paul Wolfowitz ish-president të Bankës Botërore, Roger Boothe. Kryetari aktual grup është Etienne Davignon.
Midis personaliteteve të pranishëm në takim të vitit 1999 u citua nga Corriere della Sera: Umberto Agnelli, Henry Kissinger, Mario Monti.

Dy të tretat e anëtarëve të Kuvendit do të jenë amerikanët. Samiti i 33-te u mbajte ne vitin 2004, me përfaqësim italiane dhe 16 delegatët amerikanë (i dytë delegacion më i madh).

Pjesëmarrësit nuk janë të nevojshme për të folur apo atë që është thënë në mbledhje ose në praninë e tyre. Sa për sipas listës se shkruar te disa prej anëtarëve ne takime tre-palëshe, të pranuar nga gazetarët, të cilët kanë ardhur të dinë dhe kanë ndjekur takime të ndryshme e Bilderberg-ut.

Rasti Diamanduros

Konfidencialitetin e mbledhjeve të Bilderberg –ut ka mbetur relativisht e paprekur deri nënivelin eantarve te Parlamentit Evropian, në javët e fundit të vitit 2004, u perqebdrua vemendja te rasti i Diamanduros.

Në rastin e ri-zgjedhjes se grekut Diamanduros në zyrën e Avokatit të Popullit, i njohur si Avokati i popullit, u kundërshtua Diamanduros per shkakun se esht ne anëtarësimin e Grupit Bilderberg, "Ket post te lart te Diamonduros e kërkonte lobi i fuqishëm për të fituar pozita në institucionet e BE-së në dobi të anëtarëve të saj dhe është strukturuar me mekanizmin e fshehtësisë, si detyrim absolut i anëtarëve.

Kush dëshiron të jetë Avokati i Popullit nuk mund të mburret ne pjesëmarrjen e tij ne ket grupe sekret kaq fatal.

Diamanduros ka marrë pjesë edhe në një konferencë të veçantë te Bilderberg si një anëtar, ndërsa ai ishte ne Greqi Avokat i Popullit "(fjalës nga Fortunato Giuseppe).

Mbledhja e 2006 në Kanata në Ontario

Një nga takimi i fundit u zhvillua nga 8-11 qershor 2006 në Kanada në Ontario (pranë Otava) në Hotelin Brookstreet me dyer të mbyllura për publikun. Ne një deklaratë zyrtare për shtyp ai tha: ’’Tema e takimit ishin "marrëdhëniet euro-amerikane, mbi energjine e gazit te vendeve ne; Rusia, Irani, Lindja e Mesme, Azi, si dhe tema mbi terrorizmin dhe emigracionin."

Pjesëmarrësit përfshinin David Rockefeller, Henry Kissinger, Mbretëresha Beatrice e Holandës, Richard Perle, drejtorët e Bankës Rezervës Federale, Credit Suisse dhe Rothschild Evropë (Zev-President Franco Bernabe), kompanitë e naftës Shell, BP dhe ENI (Paolo Scaroni), Coca Cola, Philips, Unilever, Time Warner, AOL, Thyssen-Krupp, Fiat (Vice President John Elkann) drejton dhe përputhen London Times, Wall Street Journal, Financial Times , International Herald Tribune, Le Figaro, Globe and Mail, e Die Zeit, përfaqësues të NATO-s, të OKB-së, Banka Botërore dhe BE-së, ekonomistë dhe ministrat e shumë qeverive perëndimore.

Masat e sigurisë se kesaj Mbledhje kaq sekret kanë qenë masive, shume e siguruar nga sherbimet sekrete boterore dhe gjithë zona ishte heshtur. Alex Jones ishte i angazhuar për të xhiruar një dokumentar mbi Grupin Bilderberg.

Menjehere sherbimet sekrete e kanë identifikuar dhe esht arrestuar nga policia menjëherë pas mbërritjes së tij në aeroportin e Otaves, i jane konfiskuar materialet pa te drejt kthimi dhe mba nje hetimi edhe gojor ne hetuesine e Kanadase esht liruar pas pyetjeve te tmershme.

James Tucker argumenton se takimi ka pasur një ekip amerikan te fortë ndarje midis fraksionit pro-luftës në Iran dhe Bashkimi Evropian e cila, megjithatë, u kundërshtua për zgjidhje ushtarake. Midis gjërave të tjera, do të vinte çmimi i papërpunuar për 70 dollare për fuçi.

Në takim ishin të pranishëm ne vitin 2006, ndër të tjera, italianët:

Franco Bernabe, CEO i Telekom Itali
* John Elkann, Zv / Kryetar Fiat S.p.A.
* Mario Monti, Presidenti i Universitetit Bocconi
* Tommaso Padoa-Schioppa, Ministri i Financave
* Paolo Scaroni, CEO, Eni S.p.A.
* Giulio Tremonti, Vice President i Dhomës së Deputetëve

Vendet ku u organizuan Takimet Super Sekrete dhe shume Mistike te Grupit Fatal Mazon - Hebre

1. 29-31 maj 1954: Oosterbeek, Holandë.
2. 18-20 mars 1955: Barbizon, Francë.
3. 23-25 shtator 1955: Garmisch-PARTENKIRÇEN, Gjermanisë Perëndimore.
4. 11-13 maj 1956: Fredensborg, Danimarkë.
5. 15-17 shkurt 1957: St Simons Island, Georgia, USA.
6. 4-6 tetor 1957: Fiuggi, Itali.
7. 13-15 shtator 1958: Buxton, Angli.
8. 18-20 shtator 1959: Yesilkoy, Turqi.
9. 28-29 maj 1960: Bürgenstock, Zvicër.
10. 21-23 prill 1961: St Castin, Kanada.
11. 18-20 maj 1962: Saltsjöbaden, Suedi.
12. 29-31 maj 1963: Kanë, Francë.
13. 20-22 mars 1964: Williamsburg, Virginia, USA.
14. 2-4 prill 1965 Villa d'Este, Itali.
15. 25-27 mars 1966: Wiesbaden, Gjermanisë Perëndimore.
16. 31 mars-2 prill 1967: Cambridge, Angli.
17. 26-28 prill 1968: Mont Tremblant, Kanada.
18. 9-11 maj 1969: Marienlyst, Danimarkë.
19. 17-19 prill 1970: Bad Ragaz, Zvicër.
20. 23-25 prill 1971: Woodstock, Vermont, SHBA.
21. 21-23 prill 1972: Knokke, Belgjikë.
22. 11-13 maj 1973: Saltsjöbaden, Suedi.
23. 19-21 prill 1974: Megeve, Francë.
24. 25-27 prill 1975: Çesme, Turqi.
25. 22-24 prill 1977 (në vitin 1976 nuk kishte asnjë konferencë që nga Bernhard Princi ishte përfshirë në skandal, Lockheed): Torquay, Angli.
26. 21-23 prill 1978: Princeton, New Jersey, USA.
27. 27-29 prill 1979: Baden, Austri.
28. 18-20 prill 1980: Aachen, Gjermani Perëndimore.
29. 15-17 maj 1981: Bürgenstock, Zvicër.
30. 14-16 maj 1982: Sandefjord, Norvegji.
31. 13-15 maj 1983: Montebello, Kanada.
32. 11-13 maj 1984: Saltsjöbaden, Suedi.
33. 10-12 maj 1985: rye Bruk, Nju Jork, SHBA.
34. 25-27 prill 1986: Gleneagles, Skoci.
35. 24-26 prill 1987: Villa d'Este, Itali.
36. 3-5 qershor 1988: Telfs-buchen, Austri.
37. 12-14 maj 1989: La Toja, Spanjë.
38. 11-13 maj 1990: Glen Cove, New York, SHBA.
39. 6-9 qershor 1991: Baden-Baden, Gjermani.
40. 21-24 maj 1992: Evian-les-Bains, France.
41. 22-25 qershor 1993: Athinë, Greqi.
42. 3-5 qershor 1994: Helsinki, Finland.
43. 8-11 qershor 1995: Zürich, Zvicër.
44. Maj 30 -1 qershor 1996: Toronto, Kanada.
45. 12-15 qershor 1997: Liqeni Lanier, Gjeorgjia, SHBA.
46. 14-17 maj 1998: Turnberry, Ayrshire, Skoci.
47. 3-6 qershor 1999: Sintra, Portugali.
48. 1-4 qershor 2000: Genval, Bruksel, Belgjikë.
49. 24-27 maj 2001: Gothenburg, Suedi.
50. 30 maj-2 qershor 2002: Chantilly, Virxhinia, SHBA.
51. 15 maj - 18 maj 2003: Versajës, Paris, Francë.
52. 3-6 JUNE 2004: Stresa, Itali.
53. 5-8 maj 2005: Rottach-Egern, Monako, Germany .
54. 8-11 qershor 2006: Otava, Kanada.
55. Maj-31 qershor 3, 2007: Stamboll, Turqi.
56. 5-8 qershor 2008: Chantilly, Virxhinia, SHBA.
57. 14-16 maj 2009: Athinë, Greqi.

Disa nga emrat e figurave italiane të cilët kanë marrë pjesë të paktën një herë që nga viti 1982 për të pranishëm në takime ndërkombëtare të Bilderberg, u botua nga "La Voce della Campania.

Gianni Agnelli
* Umberto Agnelli
* Krister Ahlström - Kryetari Ahlstrom
* Ambroseti, Alfredo - Kryetari Ambroseti Group
* Franco Bernabe - Zyra Italiane për iniciativa në rindërtimin në Ballkan
* Ema Bonino - anëtar i Komisionit Evropian
* Giampiero Cantoni - Presidenti BNL
* Lucio Caracciolo - Drejtor Limes
* Louis G. Cavalchini - Bashkimi Europian
* Adriana Ceretelli - gazetar, Bruksel
* Chives pafajshëm - Drejtor i Përgjithshëm i Confindustria
* Gian C. Cittadini CESI - Diplomati i SHBA
* Rodolfo De Benedetti - rrethana
* Ferruccio De Bortoli - RCS Libri
* Gianni De Michelis - Ministri i Punëve të Jashtme
* Mario Draghi - Drejtor i Thesarit
* John Elkann - Fiat dhe IFIL Zv
* Paolo Fresco - Presidenti FIAT
* Gabriele Galateri - Mediobanca
* Francesco Giavazzi - profesor i ekonomisë Bocconi
* Giorgio La Malfa - sekretar kombëtare PRI
* Claudio Martelli - MP - Ministri e Drejtësisë
* S. Rainer Masera - CEO IMI
* Cesare Merlini - Vice President Këshilli për Shtetet e Bashkuara dhe Italia
* Mario Monti - Komisioni Evropian [17] [18]
* Tommaso Padoa Schioppa - BQE (Banka Qendrore Evropiane)
* Corrado Passera - Banca Intesa
* Romano Prodi - President i Komisionit Evropian
* Alessandro Profumo - Credit italiane
* Gianni Riotta - La Stampa reporter
* Virginio Rognoni - Ministria e Mbrojtjes
* Sergio Romano - La Stampa reporter
* Carlo Rossella - La Stampa reporter
* Renato Ruggiero - Vice President Schröder Salomon Smith Barney
* Paolo Scaroni - Enel SpA
* Stefano Silvestri - Istituto puneve internazionali
* Domenico Siniscalco - Drejtor i Përgjithshëm Ministria e Ekonomisë
* Barbara Spinelli - korrespondent në Paris - La Stampa
* Ugo Stille - Corriere della Sera
* Giulio Tremonti - Ministri i Ekonomisë
* Marco Tronchetti Provera - Pirelli SpA
* Walter Veltroni - Njësia e botuesit
* Ignazio Visco - Banka e Italisë
* Antonio Vitorino - Komisioni i BE-së Drejtësisë
* Paolo Zannoni - FIAT

Takimin e tjera të mëdha të huaj 2004

* Etienne Davignon - pak nga-Tractebel
* Martin Taylor - Goldman Sachs International
* Josef Ackermann - Deutsche Bank AG
* Elie Barnave - Departamenti i Historisë, Tel Aviv
* Frits Bolkestein - Komisioni Evropian
* Max Boot - Wall Street Journal
* Daniel Borel - Logitech Ndërkombëtare
* Antony Burgmans - Unilever
* Phillipe Camus - European Komunikacioni ajror Mbrojtjes dhe Hapësirë
* Kenneth Clarke - British American Tobacco
* Timothy C. Collins - Yale School of Management, Komisioni Trilateral
* George A. David - Coca-Cola Hellenic Botting Company
* Henri de Castries - AXA Insurance
* Gus De Vries - BE Kundër Terrorizmit Koordinator
* Kemal Dervis - Banka Botërore Gr
* Anna Diamantopulu - Komunikim Evropian Çështjeve Sociale
* John Edwards - Senatori, kandidat për U. S. Vice President
* Melinda F. Gejts - Gates
* Timothy F. Geithner - Presidenti i Federal Reserve Bank of New York
* Donald E. Graham - Washington Post Company
* Lars Heikenstein - Suedisht Guvernatori i Bankës Qendrore
* Allen B. Hubbard - Presidenti E & A Industries
* Walter Issacson - Instituti Aspen president
* John Kerr - Drejtor Shell
* Henry A. Kissinger - Kissinger Associates Inc
* Yongtu Long - Boao Forumi për Azi
* Pedro M. Santana Lopes - Kryetari i Bashkisë së Lisbonës
* Egil Myklebust - skandinav Sirlin
* Indra K. Nooyi - Kryetari i Pepsi Cola Inc
* Jorma Ollila - Kryetari i Nokia Corporation
* David Rockefeller - JP Morgan Këshilli ndërkombëtar
* Dennis P. Ross - Washington Institute for Near East Policy
* Slawomir Sikora - Presidenti i Citibank Handlowy
* José Sócrates - Deputeti
* Jean-Claude Trichet - Presidenti i Bankës Qendrore Evropiane
* Arold Underdal - Rektori i Universitetit të Oslos
* Daniel L. Vasella - Novartis AG Kryetari
* Ben J. M. Verwaayen - British Telekom
* Jurgen Ueber - Deutsche Lufthansës AG
* Martin H. Wolf - Financial Times komentator
* James D. Wolfensohn - Presidenti i Bankës Botërore

Takimet e fshehta që vendosin për fatet e botës



Grupi Bilderberg, një konsurcium elite mendimtarësh perëndimorë dhe agjentësh të pushtetshëm, është akuzuar për vendosjen e fateve të botës, dhe këtë e bën me dyer të mbyllura.

Si organizatë ajo shënon 50 vjetorin e saj, dhe tani zërat janë përhapur më shumë se kurrë.Duke pasur parasysh reputacionin e saj si ndoshta organizata më e fuqishme në botë, grupi Bilderberg është i centralizuar në operacionet e tij.

Kushdo që aksidentalisht ka formuar numrin ndoshta do të mendojë se kishte ngecur vetëm tek një përgjigje automatike e sekretarisë telefonike.

Aleanca më e fuqishme në botë

Por prapa kësaj ultrafasade modeste qëndron një nga aleancat më të diskutueshme dhe fort të debatuara të kohës sonë. Të enjten grupi Bilderberg shënon 50 vjetorin e tij me fillimin e mbledhjes vjetore.

Për katër ditë disa prej shefave të lëvizjes politike të Perëndimit, liderët e biznesit, bankierët, industrialistët dhe mendimtarët strategjik do të akomodohen në një hotel me pesë yje në Italinë e veriut për të biseduar rreth çështjeve globale.

Ajo çfarë përcakton Bilderberg pavarësisht nga takimet e të pushtetëshmëve, të tilla si Forumit Ekonomik Botëror vjetor (WEF), është misticizmi i tij. As edhe një fjalë rreth asaj që thuhet në takimet e Bilderberg mund të thithet nga jashtë.

Gazetarët nuk janë të ftuar atje dhe, ndërsa merren për të folur minutat e rezervuara të mbledhjeve, emrat nuk janë shënuar. Atmosfera e paqartë shtrihet më tej - mesazhi anonim i sekretarisë telefonike, për shembull; fakti se vendet e konferencave janë mbajtur sekret.

Grupi, i cili përfshin të iluminuarit si Henry Kissinger dhe ish-kancelarin e Mbretërisë së Bashkuar, Kenneth Clarke, nuk kanë as edhe një faqe interneti.

Në zbrazëtinë e krijuar nga një ftohësi e tillë, një teori konspiracioniste e jashtëzakonshme është rritur rreth grupit dhe pretendon se fati i botës është i vendosur kryesisht nga Bilderberg.

Bilderberg vendos për fatet e botës

Në Jugosllavi, liderët kryesorë serb kanë fajësuar Bilderberg se ka shkaktuar luftën që çoi në rrëzimin e Sllobodan Millosheviçit, njeriun bombë të Oklahoma City, Timothy McVeigh, dhe atë të Londrës David Copeland dhe Osama bin Laden thuhet se të gjithë kanë blerë teorinë e Bilderberg.

Dhe ndërsa e djathta ultranaziste dhe liberalët akuzojnë Bilderberg se është një komplot sionist liberal, të majtët të tillë si aktivisti Toni Gosling janë njëlloj kritik.

Një ish-gazetar, Gosling menaxhon një fushatë kundër grupit nga shtëpia e tij në Bristol, Britani e Madhe. "Problemi im kryesor është sekreti.

Kur kaq shumë njerëz me kaq pushtet mblidhen së bashku në një vend unë mendoj se na duhet një shpjegim rreth asaj që po ndodh”.

Gosling përmend një citim nga Will Hutton, ekonomist britanik dhe një ish-delegat Bilderberg, i cili krahasoi atë me mbledhjen vjetore të Forumit Botëror të Ekonomisë ku "konsensusi i stabilizuar është një sfond kundër asaj politike që është bërë në të gjithë botën".

"Një nga vendet e para që kam dëgjuar për vendosmërinë e forcave amerikane për të sulmuar Irakun ishte një nga lajmet që rrodhi nga takimi Bilderberg, në vitin 2002" thotë Gosling.

Por "privatësia, më shumë se fshehtësia", është çelësi për një takim të tillë thotë gazetari Financial Times, Martin Volf, i cili ishte ftuar disa herë në një rol jo raportues. "Ideja se takimet e tilla nuk mund të mbahen në privatësi është krejtësisht totalitare," thotë ai. "Ai nuk është një organ ekzekutiv, vendimet nuk merren atje."

Mbledhjet

Si burrat e shtetit që shkojnë e vijnë në vitin 1950, Denis Healey, i cili u bë një kancelar Laburist, ishte një nga katër anëtarët themelues të Bilderberg (i cili mori emrin nga hoteli në Holandë ku u mbajt edhe takimi i parë në vitin 1954 ).

Përgjigja e tij për të pohuar se Bilderberg ushtron një dorë të fshehtë mbi çështjet globale është e njohur me një karakteristikë, të qartë "Mut!". "Nuk ka absolutisht asgjë në të. Ne nuk kemi kërkuar që të arrijnë një konsensus për çështje të mëdha në Bilderberg. Është thjesht një vend për diskutim", thotë Zoti Healey.

Historiku

Formuar në frymën e pasluftës së operacioneve të bashkëpunimit trans Atlantik, ideja që qëndron prapa Bilderberg ka qënë se luftërat e ardhshme mund të parashikohen duke bashkuar agjentët e pushtetshëm së bashku në një ambient informal, larg nga sytë indiskretë.

"Bilderberg është grupi më i dobishëm ndërkombëtar në të cilin unë kam marrë pjesë ndonjëherë. Konfidencialiteti ka lejuar që njerëzit të flasin me sinqeritet, pa frikë nga pasojat.

"Në përvojën time takimet më të dobishme janë ato kur një njeri është i lirë të flasi hapur dhe sinqerisht. Kjo nuk është e pazakontë. Takimet e kabinetit në të gjitha vendet mbahen me dyer të mbyllura dhe nuk janë të publikuara."

Këto aktivistë që kanë sekuestruar Bilderberg nuk përbën ndonjë një surprizë për Alasdair Spark, një ekspert në teoritë e konspiracionit. "Ideja se një klikë nën hije po drejton botën nuk është asgjë e re.

Për qindra vjet njerëzit kanë besuar se bota ka qënë qeverisur nga një klikë hebrenjsh. "Nuk duhet të presim që të pasurit dhe të fuqishmit të organizohen në interes të tyre?. Ky quhet kapitalizëm."