Engjëjt

Engjëjt



Engjëjt janë qenie ndermjetesuese, tipike në religjionet e mëdha monoteiste: judaizëm, krishterizëm dhe islam, ku engjëjt shfaqet si lajmëtar të Perëndisë.

Engjelli, sipas shumë feve, është një qënie e mbinatyrshme. Engjëjt paraqiten shpesh si qënie njerëzore me flatra, si të zogjëve.Popullariteti i engjëjve është rritur gjatë shekujve të fundit, para se të zhduket pothuajse tërësisht pas këshillit të Vatikanit II.

Kthimi i tanishëm i engjëjve është një aspekt i një ripërtrirje shpirtërore.

Një lajmëtar hyjnor

Ëngjëll vjen nga gjuha latine Angelus , shtesë greke aggelos (i shqiptuar angelos), që do të thotë i dërguar, lajmëtar, emisar dhe logos që do të thotë “fjalë,” “çështje” ose “gjë.”

Ajo është përdorur për të përkthyer nga hebraishtja mal'ak e cila ka kuptimin e zakonshëm për të dërguarin apo ambasador dhe është përdorur për të caktuar figurativisht engjëllin e Zotit, ose të gjitha qeniet të cilat bëjnë pjesë në oborrin e tij. Edhe gjuha arabe e ka huazuar emrin nga hebraishtja, në fjalën - malak.

Në teologjinë sistematike të krishterë përdoret për t’iu referuar studimit të doktrinës biblike të engjëjve. Përfshin tema të tilla si origjina, ekzistenca dhe natyra e engjëjve, klasifikimi i engjëjve, shërbesa dhe punët e engjëjve si dhe ekzistenca, aktiviteti dhe ndëshkimi i Djallit dhe demonëve (si engjëj të rënë ose të ligj).

Me kalimin e shekujve, teologët e krishterë dhe hebrenj hartuan një hiarki komplekse të qenieve shpirtërore, dhe u dhanë emrat atyre më të fuqishmëve të cilët mbikqyrin njerëzimin.

Si të gjendet emri i tij?

Çdo engjëll mbrojtës qeveris 5 ° e zodiakut dhe 5 ditë të vitit korrespondojnë me këto gradë.
Pra: njerëz të lindur gjatë atyre 5 ditësh kanë këtë si engjëll mbrojtës.
Akoma më thjeshtë, çdo shenjë e zodiakut është e sunduar nga 6 engjëj.

Mashkull ose femër?

Në kundërshtim me besimin popullor, gjinia e engjëjve është e përcaktuar mirë në Kabbale (shkrime ezoterike të Biblës). Në fakt, çdo gjë në gjithësi ka një pol pozitiv ose negativ, mashkull ose femër, ku as engjëjt nuk bëjnë përjashtim .

Engjëjt që e mbajnë emrin e Zotit në sensin e tij mashkullor: EL kanë karakteristika mashkullore.Engjëjt që e mbajnë emrin e Zotit në sensin e tij femëror: IAH kanë karakteristikat femërore.

Kur mund të thirret ?

Çdo ditë, pa përjashtim, por për kërkesa shumë e rëndësishme, ditëlindja juaj është e privilegjuar.

A mund të thërrasim ëngjëllin e dikujt tjetër ?

Nuk ka problem. Çdo engjëll mbrojtës në vërtetë ka kompetenca të veçanta dhe mund të jetë gjithashtu i thirrur.

Si ?

Ose duke i kërkuar engjëllit tuaj mbrojtës të ndërmjetësojë për ju me shokun e tij ose duke kontaktuar drejtpërdrejt në ato ditë dhe orë të rojes ku do të gjeni në çdo fletë engjëll ..

Engjëjt - pikëpamje e krishterë

Engjëjt janë krijesa të pastërta shpirtërore, të patrupta dhe të pavdekëshme të pajisura me arsyen dhe vullnetin. Ata parreshtur e shikojnë Hyjin fytyrëmëfytyrë, e lavdërojnë, i shërbejnë dhe janë lajmëtarët e tij në realizimin e misionit shpëtimtar për të gjithë njerëzit.

Kisha bashkohet me engjëjt për t’a adhuruar Hyjin, ndjell ndihmën e tyre, e në liturgji kremton në veçanti përkujtimin e disa engjujve.

Atehere emri i engjejve (heb. mal'ak, gr. angelos) nuk eshte nje emer natyre, por emer funksioni dhe do te thote "lajmetar". Engjejt jane "shpirtra te caktuar per te sherbyer, qe dergohen me mision per te miren e atyre qe duhet te trashegojne shelbimin" (Heb 1,14).

Duke i shpetuar perceptimit tone te zakonshem, ata perbejne nje bote te mistershme. Ekzistenca e tyre kurre nuk perben nje problem ne Bibel; por jashte kesaj pike, doktrina qe u perket, tregon nje zhvillim te sigurt dhe menyra me te cilen flitet per ta dhe me te cilen paraqiten, nenkupton perdorimin e perhershem te burimeve te simbolizmit fetar.

Bota engjellore ze nje vend ne mendimin e Jezusit. Ungjllitaret flasin nganjehere per lidhjet e saj te brendshme me engjejt (Mt 4,11; Lk 22,43); Jezusi permend engjejt si qenie te verteta dhe te gjalla. Ata e shohin fytyren e Atit ndersa kujdesen vazhdimisht per njerezit (Mt 18,10). Jeta e tyre i shpeton varesise se gjendjes tokesore (krh. Mt 22,30).

Edhe pse nuk e dine datn e gjykimit te fundit, qe vetem Ati e di (Mt 24,36), ata do te jene zbatuesit e tij (Mt 13,39,49; 24,31). Qe tani ata marrin pjese ne lumturine e Hyjit, kur mekataret kthehen te Zoti (Lk 15,10). Te gjitha keto tipare jane ne perputhje me doktrinen e tradites.

Perpos kesaj Jezusi e sakteson gjendjen e tyre ne lidhje me Birin e Njeriut, figure misterioze qe e percakton ate vete, veçanerisht ne lavdine e tij te ardhshme: engjejte do ta shoqerojne ne diten e paruzise se vet (Mt 25,31); ata do te ngjiten e do te zbresin mbi te (Gjn 1,31) si dikur ne shkallen e Jakobit (Zan 28,10...); ai do t'i dergoje per t'i mbledhur te zgjedhurit (Mt 24,31) e per te larguar te mallkuarit nga Mbreteria (Mt 13,41). Jezusi mund te kerkonte nderhyrjen e engjejve, qe ishin ne sherbimin e tij, qe ne kohen e Mundimit te tij (Mt 26,53).

Mesimi i Kishes apo mendimi i krishtere nuk do te beje pra gje tjeter, veçse te perserite fjalet e Jezusit, kur do te pohoje se engjejt qendrojne me poshte se Ai. I ulur me poshte se ata me misherimin e tij (Heb 2,7), ai e meritonte megjithate adhurimin e tyre ne cilesine e Birit te Zotit (Heb 1,6).

Qe nga ngjallja e tij, eshte e qarte se Hyji ia ka nenshtruar atij (Ef 1,20), ata qe kane qene krijuar ne te, prej tij e per te (Kol 1,16). Ata njohin aktualisht zoterimin e tij (Zb 5,11) dhe do ta percjellin ne diten e fundit (2 Sel 1,7). Keshtu bota engjellore i nenshtrohet Krishtit, misterin e te cilit e ka soditur (1 Tim 3,16).

Sidoqofte s'duhet te harrojme qe doktrina e engjejve ne Shkrimin shenjt mbi ekzistencen e botes engjellore dhe prania e saj ne boten e njerezve, pohohet me kembengulje. Por paraqitjet dhe klasifikimet qe ajo perdor, kane domosdo nje karakter simbolik, qe e ben shume delikat vleresimin e saj.

Nje lidhje e ngushte e bashkon keshtu boten tokesore me boten qiellore. Atje lart engjejt kremtojne nje liturgji te perhershme (Zb 4,8), me te cilen bashkohet ketu poshte liturgjia e Kishes (krh. Gloria, Prefacioni, Sanctus etj.).

Prani te mbinatyrshme na rrethojne, te cilat vegimtari i Zbuleses i konkretizon me nje gjuhe konvencionale qe ka hyre nje here e mire ne perdorim. Kjo kerkon nga ana jone nje nderim (krh. Joz 5,13) qe s'duhet ngaterruar me adhurimin (Zb 22,8).

Pra, eshte e nevojshme te ndalohet nje kult i tepruar i engjejve qe do ta demtonte ate te Jezu Krishtit (Kol 2,18).

Engjëjt - pikëpamje islame

Muslimani beson në engjëjt e Allahut dhe se ata janë prej krijesave më të ndershme të Tij, robër të respektuar nga robët e Tij, të cilët Allahu i ka krijuar nga drita, ashtu si ka krijuar njeriun nga balta e pjekur dhe xhinët nga flaka e zjarrit.

Allahu i Madhëruar i ka ngarkuar ata me detyra të cilat ata i kryejnë ato pa asnjë diskutim, por me bindje të plotë.

Disa prej tyre janë ruajtës të robëve të Allahut (prej njerëzve) dhe shkrues të punëve të tyre. Disa janë të ngarkuar me xhenetin dhe begatitë e tij, e disa të tjerë me zjarrin dhe dënimin e tij. Të tjerë bëjnë tesbih (Madhërojnë Allahun) ditë e natë, pa pushuar.

Muslimani beson gjithashtu se Allahu i Lartësuar ka bërë previligjime në mesin e tyre; prej tyre ka engjëj më të afërm të Allahut, si Xhibrili, Mikalili dhe Israfili, ndërsa të tjerët janë më pak të afërm se këta.

Muslimani i beson këto ngase Allahu i Lartësuar e ka udhëzuar atë, së pari dhe duke u bazuar në argumentet Hyjnore dhe logjike të mëposhtme:

Argumentet nga tekstet Hyjnore:

1. Urdhëri i Allahut të Lartësuar që të besohet në ta dhe njoftimi i Tij për ekzistencën e tyre, në Fjalën e Tij: “Kushdo që e mohon Allahun, engjëjt e Tij, Librat e Tij, të Dërguarit e Tij dhe Ditën e Fundit, ai ka humbur në një humbje të largët.” [En Nisa: 136]

Dhe në Fjalën e Allahut: “Kushdo që është armik i Allahut, i engjëjve të Tij, i Xhibrilit dhe Mikailit, atëherë ta dinë se Allahu është armik i mohuesve (mosbesimtarëve).” [El Bekare: 98]
“Mesihu (Isai) kurrë nuk do ta përbuzte të ishte rob i Allahut, as edhe engjëjt që janë më pranë Allahut.” [En Nisa: 172]

“Atë ditë, tetë engjëj do të mbartin lart Arshin e Zotit tënd.” [El Hakkah: 17]

“Dhe Ne s’kemi vënë tjetër roje të zjarrit veçse engjëj.” [El Mudethir: 31]

“Edhe melekët do të hyjnë tek ata nga çdo portë (e xhenetit duke u thënë): "Selamun alejkum, nga që ju keni duruar. Vërtet e shkëlqyer është shtëpia e fundit.” [Er Rad: 23-24]

“Dhe (kujto) kur Zoti yt i tha engjëjve: “Me të vërtetë që Unë do të vendos në tokë një zëvendësues (që pasojnë brez pas brezi, njerëzimi).” Ata thanë: “A do të vendosësh atje ata të cilët bëjnë zullume e do të derdhin gjak, ndërsa ne të madhërojmë Ty me lavdërime e falenderime, dhe të shenjtërojmë Ty?” Ai u tha: “S’ka dyshim se Unë di atë që ju nuk e dini.” [El Bekare: 30]

2. Njoftimi i të Dërguarit të Allahut (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!) për engjëjt, në lutjen e tij kur ngrihej për të falur namaz natën: “O Zoti im! Zoti i Xhibrilit, Mikailit dhe Israfilit! Shpikësi pa shembull të mëparshëm i qiejve dhe tokës! Gjithënjohësi i të fshehtës dhe i të shfaqurës! Ti që do të gjykosh mes robëve të Ty, për atë që ata kundërshtoheshin! Më udhëzo mua në të drejtën e asaj për të cilën ka kundërshtim nga e vërteta, me Lejen Tënde! Ti udhëzon kë të duash në rrugë të drejtë.”

Po kështu në fjalën e tij (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!): “Në Shtëpinë e Banuar (mbi Kaben në qiell) hyjnë çdo ditë shtatëdhjetë mij engjëj dhe nuk kthehen më aty.”

“Në ditën e xhuma, në secilën prej dyerve të xhamisë qëndrojnë engjëj të cilët shënojnë emrat e atyre që hyjnë me radhë. Kur të ulet imami (në minber), ata i mbyllim defterat dhe shkojnë të dëgjojnë përkujtimin ( e Allahut).”

“Ndonjëherë, engjëlli më vjen në formën e një burri dhe më flet, e unë e përvetësoj atë që thotë.”

“Juve u vijnë engjëj të cilët pasojnë njëri-tjetrin natën dhe ditën (engjëj për natën dhe engjëj për ditën).”

“Allahu i ka krijuar engjëjt nga drita, xhinët nga fjaka e zjarrit dhe Ademin nga ajo që u ka përshkruar.”

3. Shikimi i shumë prej sahabëve engjëjt në luftën e Bedrit, dhe po kështu shikimi i tyre në grup Xhibrilin, besnikun e Shpalljes, më shumë se një herë. Kjo ngase ai ndonjëherë vinte në formën e një burri dhe ata e shihnin atë.

Më i njohur për këtë është hadithi i transmetuar nga Umer ibën el Hatab (Allahu qoftë i kënaqur me të!), në të cilin thuhet se i Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: “A e dini se kush ishte ky që pyeti?" "Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri" -thanë ata. "Ky ishte Xhibrili. Erdhi t’iu mësojë çështjet e fesë tuaj.”

4. Besimi i mijëra miliona besimtarëve, pasues të pejgamberëve në të gjitha kohët dhe vendet, në ekzistencën e engjëjve dhe besimi i tyre në atë që kanë njoftuar për ta pejgamberët, pa pikë dyshimi e dileme.

Argumentet logjike:

1. Logjika e shëndoshë nuk e konsideron gjë absurde dhe nuk e mohon ekzistencën e engjëjve, pasi që logjika nuk mohon e refuzon veçse atë nga e cila rrjedh bashkim ndërmjet dy të kundërtave, si të ekzistuarit e diçkaje dhe të mosekzistuarit e saj në të njëjtën kohë, ose bashkim ndërmjet dy kundërthënieve, si të ekzistuarit e dritës dhe errësirës së bashku. Ndërsa besimi në engjëjt e Allahut nuk sjell kurrë përfundime të atilla.

2. Nëse prej gjërave të pranuara unanimisht nga të gjithë njerëzit që kanë mendje (logjikë) është se gjurmët e diçkaje argumentojnë për ekzistencën e saj, atëherë edhe për engjëjt ka gjurmë të shumta të cilat argumentojnë për ekzistencën e tyre. Prej këtyre gjurmëve është:

Së pari: Arritja e Shpalljes te Pejgamberët dhe të Dërguarit e Allahut, pasi që në shumicën e rasteve, Shpallja u arrinte atyre nëpërmjet Shpirtit besnik, Xhibrilit (alejhis selam) engjëllit të ngarkuar me Shpalljen. Kjo është gjurmë e qartë dhe e pamohueshme, e cila pohon dhe forcon ekzistencën e engjëjve.

Së dyti: Vdekja e njerëzve me marrjen e shpirtit të tyre është gjurmë e qartë argumentuese për ekzistimin e engjëllit të vdekjes dhe ndihmësve të tij. Allahu i Madhëruar thotë: “Thuaj: "Meleku i vdekjes i cili është ngarkuar për ju, do t’ua marrë shpirtrat, pastaj ju do të ktheheni te Zoti juaj.” [Es Sexhde: 11]

Së treti: Ruajtja e njerëzve nga dëmi dhe sherri i xhinëve dhe djajve gjatë gjithë jetës së tij, në një kohë kur ai jeton mes atyre dyve dhe ata e shohin ndërsa ai nuk i sheh, ata munden ta dëmtojnë atë, ndërsa ai nuk mundet t’i dëmtojë ata, madje as të largojë sherrin e tyre, të gjitha këto janë argument për ekzistencën e ruajtësve të njeriut të cilët e ruajnë dhe e mbrojnë atë. Allahu i Lartësuar thotë: “Për çdo njeri ka melekë (rojë) të përhershëm para dhe mbrapa tij. Ata e ruajnë atë me Urdhërin e Allahut.” [Er Rad: 11]

3. Mosshikimi e diçkaje për shkak të dobësisë së të parit, apo për shkak të mospërgatitjes së plotë për shikimin e saj, nuk e mohon ekzistencën e saj, pasi që ekzistojnë gjëra të shumta materiale dhe në botën e dukshme, të cilat syri i njeriut nuk i kapte dot më parë, ndërsa sot ato mund të shihen qartë me anë të dylbive apo teleskopëve.

E. Xheza

Engjëjt - pikëpamje protestane

Perëndia kurrë nuk na lë të vetëm, kurrë nuk na lë të pandihmë në sfidat që hasim.

Kur Adami dhe Eva hynë vullnetarisht në jetën e vdekshme, e dinin se kjo botë telestiale do të përmbante ferra e gjemba dhe lloj-lloj shqetësimesh. Ndoshta kuptuan që gjëja më sfiduese, sidoqoftë, nuk ishte vuajtja dhe rreziku që ata do të pësonin, por fakti se do të ishin në largësi nga Perëndia, të ndarë nga Ai me të cilin kishin ecur e kishin folur, i cili u kishte dhënë këshilla ballë për ballë.

Pas kësaj zgjedhjeje të vetëdijshme ata, siç thotë shkrimi mbi krijimin, “nuk e panë atë; sepse ata ishin larguar nga prania e tij”. Ndër gjithçka tjetër që duhet t’i ketë shqetësuar ata, me siguri që kjo duhet t’i ketë bërë merak më shumë.

Por Perëndia i dinte sfidat që duhet të përballonin dhe patjetër Ai e dinte sa të vetmuar e të shqetësuar do të ndiheshin hera-herës. Prandaj Ai vigjilonte vazhdimisht mbi familjen e Tij të vdekshme, i dëgjonte gjithnjë lutjet e tyre dhe dërgonte profetë (e më vonë apostuj) që t’i mësonte, t’i këshillonte dhe t’i udhëhiqte ata.

Por në kohë kërkesash të veçanta, Ai dërgonte engjëj, korrierë hyjnorë, për të bekuar fëmijët e Tij, për t’i siguruar që qielli ishte përherë mjaft afër dhe që ndihma e Tij ishte gjithnjë shumë pranë. Në të vërtetë, shpejt pasi Adami dhe Eva u gjendën në botën e vetmuar e të zymtë, atyre iu shfaq një engjëll, i cili u mësoi kuptimin e sakrificës së tyre dhe rolin shlyes të Shëlbuesit të premtuar që do të vinte.

Kur koha e ardhjes së këtij Shpëtimtari ishte pranë, një engjëll u dërgua të njoftonte Marien se do të ishte ajo nëna e Birit të Perëndisë.Më pas, një shumicë engjëjsh u caktua të këndonin atë natë që lindi foshnja Jezus.

Shpejt pas kësaj një engjëll do ta njoftonte Jozefin se foshnja e porsalindur ishte në rrezik dhe që kjo familje e vogël duhet të ikte në Egjipt për siguri.5 Kur ishte e sigurt për t’u kthyer, një engjëll ia përcolli atë informatë familjes dhe ata të tre u kthyen në vendin e trashëgimisë së tyre.

Që nga fillimi e përmes periudhave ungjillore të mëvonshme, Perëndia ka përdorur engjëjt si përfaqësues të Tij në përcjelljen e dashurisë e të merakut për fëmijët e Tij. Koha në këtë vend nuk lejon as një shqyrtim përciptas të shkrimeve të shenjta ose të historisë sonë të ditëve të mëvonshme, të cilat janë plot me përshkrime për engjëjt në shërbesë të njerëzve në tokë, por, ajo është doktrinë e çmuar dhe histori e pasur, në të vërtetë.

Zakonisht qenie të tilla nuk shihen. Nganjëherë shihen. Por, të shikuar ose jo, ata janë përherë pranë. Nganjëherë detyrat e tyre janë shumë të mëdha dhe kanë rëndësi për mbarë botën. Ndonjëherë mesazhet janë më personale. Herë-herë pikësynimi engjëllor është për të paralajmëruar. Por më së shpeshti është për të ngushëlluar, për të siguruar një formë përkujdesjeje zemërgjerë, udhëheqje në kohë të vështira.

Në ëndrrën e Lehit, kur ai gjendej në një vend të frikshëm, “një vend të shkretë, të errët dhe të zymtë”, siç e përshkruante, e takoi një engjëll, “një njeri… veshur me një rrobë të bardhë; … ai më foli”, tha Lehi, “dhe më urdhëroi që ta ndiqja”. Lehi e ndoqi atë drejt sigurisë dhe përfundimisht drejt shtegut të shpëtimit.

Gjatë rrjedhës së jetës të gjithë ne kalojmë kohë në vende “të errëta dhe të zymta”, vende të shkreta, rrethana trishtimi ose frike apo shkurajimi. Ditët tona të sotme janë të mbushura me ankth global mbi krizat financiare, problemet e energjisë, sulmet terroriste dhe fatkeqësitë natyrore.

Këto kthehen në shqetësime individuale dhe familjare jo vetëm për shtëpitë ku do të jetohet dhe ushqimin e mundshëm që do të hahet, por edhe për sigurinë dhe mirëqenien përfundimtare të fëmijëve tanë dhe për profecitë e ditëve të mëvonshme mbi planetin tonë. Më serioze se këto – dhe nganjëherë të lidhura me to – janë çështjet e kalbëzimit etiko-moral dhe shpirtëror që shihet në komunitete të mëdha e të vogla, brenda vendit dhe kudo.

Por unë dëshmoj që engjëjt ende dërgohen për të na ndihmuar, madje siç u dërguan në ndihmë të Adamit dhe Evës, në ndihmë të profetëve dhe, në të vërtetë, në ndihmë të Vetë Shpëtimtarit të botës.

Mateu shënon në ungjillin e tij që, pasi Satani e kishte tunduar Krishtin në shkretëtirë, “u afruan engjëjt dhe i shërbenin”. Madje Biri i Perëndisë, Vetë Perëndi, pati nevojë për ngushëllim qiellor gjatë qëndrimit të tij të përkohshëm në jetë të vdekshme. Dhe kështu shërbesa të tilla do të jenë për të drejtët deri në fund të kohës. Sikurse i tha Mormoni birit të tij Moroni, i cili një ditë do të ishte një engjëll:

A mos ka pushuar dita e mrekullive?

Ose a kanë pushuar engjëjt së shfaquri fëmijëve të njerëzve? Apo mos e ka mbajtur ai fuqinë e Frymës së Shenjtë nga ata? Apo mos do t’ua mbajë përderisa të zgjasë koha ose derisa të qëndrojë toka, ose përderisa të ketë një njeri mbi faqen e dheut që të shpëtohet?

Vini re, unë ju them juve, Jo; pasi… është nëpërmjet besimit që engjëjt u shfaqen dhe u shërbejnë njerëzve. …

Pasi vini re, ata i janë nënshtruar [Krishtit], që të shërbejnë sipas fjalës së urdhrit të tij, duke iu shfaqur atyre që kanë besim të fortë dhe mendje të vendosur në çdo formë drejtësie.”

I kërkoj cilitdo që arrin të ma dëgjojë zërin, të marrë zemër, të mbushet me besim dhe të rikujtojë që Zoti ka thënë se Ai “do t’i [luftojë betejat tona,] betejat e fëmijëve [tanë], dhe [betejat e] fëmijëve të fëmijëve [tanë]”. Dhe çfarë të bëjmë për ta merituar një mbrojtje të tillë?

Ne duhet “[të kërkojmë] me zell, [të lutemi] gjithmonë e [të jemi] besimtarë. [Atëherë] gjithë gjërat do të punojnë së bashku për të mirën [tonë], në qoftë se [ecim] drejt dhe [kujtojmë] besëlidhjen me të cilën [kemi] lidhur besë” . Ditët e mëvonshme nuk janë një kohë për frikë dhe dridhje. Ato janë kohë që të jemi besimplotë dhe t’i kujtojmë besëlidhjet tona.

Kam folur këtu për ndihmën qiellore, për engjëjt e dërguar për të na bekuar në kohë nevojash. Por, kur flasim për ata që janë mjet në duart e Perëndisë, na sillet në kujtesë se jo të gjithë engjëjt janë nga ana tjetër e velit. Me disa prej tyre ne ecim dhe flasim – këtu, tani, çdo ditë.

Disa prej tyre banojnë në lagjet tona. Disa prej tyre na lindën neve dhe, në rastin tim, një prej tyre pranoi të martohet me mua. Në të vërtetë, qielli kurrë nuk duket më pranë, sesa kur shohim dashurinë e Perëndisë që shfaqet tek dashamirësia dhe përkushtimi i njerëzve aq të mirë e aq të pastër, sa fjala “engjëllorë” është e vetmja që të vjen në mendje.

Plaku Xhejms Dan, nga kjo foltore, vetëm pak çaste më parë, e përdori atë fjalë në lutjen e tij të hapjes për të cilësuar këtë kor të Fillores – dhe pse të mos e cilësonte? Me shpirtin, fytyrat dhe zërat e atyre fëmijëve në mendjen tonë dhe para syve tanë, më lejoni t’ju tregoj një histori nga miku dhe kolegu im i UBJ, i ndjeri Klin D. Bérës. E bëj këtë me leje të bashkëshortes së tij, Merilinit, dhe të familjes së tyre.

Duke treguar për fëmijërinë e tij në një fermë të madhe të Ajdahos, Vëllai Bérës foli për detyrën e tij të përnatshme për të mbledhur lopët në kohën e mjeljes. Meqë lopët kullotnin në një fushë që kufizohej nga lumi Teton, herë-herës i pabesë, rregulli strikt i familjes Bérës ishte që gjatë stinës së përmbytjeve pranverore fëmijët asnjëherë s’duhet ta kërkonin ndonjë lopë që guxonte të kapërcente lumin. Ata gjithmonë duhej të ktheheshin në shtëpi dhe të kërkonin ndihmën e të rriturve.

Një të shtunë, vetëm pak mbas ditëlindjes së tij të shtatë, prindërit e Vëllait Bérës i premtuan familjes një mbrëmje në kinema, nëse punët e përditshme përfundonin në kohë. Por, kur Klini i vogël arriti te kullota, lopët që po kërkonte kishin kaluar matanë lumit, megjithëse ai ishte në fazën e vërshimit të madh. Duke e ditur se kjo rrezikonte mbrëmjen e rrallë në kinema, ai vendosi t’i kërkonte vetë lopët, megjithëse ishte paralajmëruar shpesh të mos vepronte kurrë ashtu.

Ndërsa shtatëvjeçari nxiste kalin e tij të vjetër, Bénërin, thellë në rrymën e ftohtë e të shpejtë, koka e kalit mezi dilte mbi ujë. Një i rritur do të ishte i sigurt mbi kalë, por, në moshën e njomë të Vëllait Bérës, rryma e mbulonte plotësisht, përveç atëherë kur kali hidhej lart disa herë për frymëmarrje, duke nxjerrë mbi ujë kokën e Klinit vetëm aq sa thithte pak ajër.

Tani u drejtohem vetë fjalëve të Vëllait Bérës:

“Kur Bénëri më në fund e ngjiti bregun tjetër, kuptova se jeta ime kishte qenë në rrezik serioz dhe se kisha bërë një gjë të tmerrshme – nuk iu binda me dijeni babait tim. Mendova se mund të shlyhesha vetëm duke i sjellë lopët në shtëpi në rregull. Ndoshta atëherë im atë do të më falte. Por tashmë ishte muzg dhe nuk e dija me siguri se ku ndodhesha. Më pushtoi dëshpërimi. Isha i lagur dhe i ftohur, i humbur dhe i frikësuar.

I zbrita Bénërit plak, u ula përtokë pranë këmbëve të tij dhe fillova të qaj. Mes dënesave të forta, u përpoqa të them një lutje, duke i përsëritur pa pushim Atit tim në Qiell fjalët: ‘Më vjen keq. Falmë! Më vjen keq. Falmë!’

U luta gjatë. Kur së fundi ngrita sytë, pashë përmes lotëve një person të veshur me të bardha, që ecte drejt meje. Në errësirë, mendova se me siguri duhej të ishte një engjëll i dërguar në përgjigje të lutjeve të mia. Nuk lëviza, as bëra zë, ndërkohë që personi afrohej, aq i pushtuar isha nga ajo që pashë. Me të vërtetë do të dërgonte Zoti një engjëll tek unë, që kisha qenë aq i pabindur?

Atëherë një zë i njohur tha: ‘Bir, unë po të kërkoja’. Në errësirë njoha zërin e babait tim dhe vrapova drejt krahëve të tij të hapura. Ai më shtrëngoi, pastaj tha me të butë: ‘U bëra merak. Gëzohem që të gjeta.’

Provova t’i them sa keq më vinte, por vetëm fjalë të palidhura më dolën nga buzët që dridheshin – ‘Faleminderit… errësira… frikë… lumi… vetëm’. Më vonë atë natë mësova se, kur nuk qeshë kthyer nga kullota, im atë kishte dalë të më kërkonte.

Kur as unë dhe as lopët nuk gjendeshim, ai e kuptoi që kisha kapërcyer lumin dhe isha në rrezik. Ngaqë ishte errësirë dhe koha nuk priste, zhveshi rrobat e tij përveç veshjeve të brendshme të gjata e të bardha, i lidhi këpucët rreth qafës dhe notoi nëpër lumin e pabesë për të shpëtuar një bir plangprishës.”

Fort të dashur vëllezër dhe motra të mia, unë dëshmoj për engjëjt, ata të llojit qiellor dhe ata të vdekshëm. Me këtë gjë po dëshmoj se Perëndia kurrë nuk na lë të vetëm, kurrë nuk na lë të pandihmë në sfidat që hasim. “[As nuk do të na lërë] përderisa të zgjasë koha ose derisa të qëndrojë toka, ose përderisa të ketë një [burrë, grua ose fëmijë] mbi faqen e dheut që të shpëtohet.”

Me raste, qofshin ato globale ose personale, ne mund të ndihemi sikur jemi të largët nga Perëndia, të lënë jashtë qiellit, të humbur, të vetmuar në vende të errëta e të zymta. Mjaft shpesh ai ankth mund të jetë rezultat i diçkaje që kemi bërë, por edhe atëherë Ati i ne të gjithëve po vigjilon dhe po jep ndihmë. Dhe gjithmonë gjenden ata engjëj që vijnë e shkojnë kudo rreth nesh, të shikuar e të pashikuar, të njohur e të panjohur, të vdekshëm dhe të pavdekshëm.

E besofshim ne të gjithë më lehtë dhe paçim më shumë mirënjohje për premtimin e Zotit sikurse përmbahet në një prej shkrimeve të shenjta të parapëlqyera të Presidentit Monson: “Unë do të shkoj përpara fytyrës suaj. Unë do të jem në të djathtën e në të majtën tuaj, … Shpirti im do të jetë në [zemrën tuaj] e engjëjt e mi përreth jush, për t’ju ngritur lart.”

Në procesin e lutjes për kushtim vëmendjeje nga ata engjëj, bëfshim të gjithë ne përpjekje që të jemi vetë pak më shumë engjëllorë – me një fjalë dashamirëse, me krah për mbështetje, me një shpallje të besimit dhe me “besëlidhjen me të cilën [kemi] lidhur besë”. Ndoshta atëherë mund të jemi ne të dërguarit e Perëndisë kur dikush, ndoshta një fëmijë i Fillores, po thërret: “Errësira… frikë… lumi… vetëm”. Pikërisht për këtë, lutem në emrin e shenjtë të Jezu Krishtit, amen.

Xhefri R. Holland

Besimi në engjëj - pikëpamje islame

Domethënia e besimit në engjëjt

Tema në të cilën po përqendrohemi tash është besimi në engjëjt, që është një nga shtyllat e imanit. Ajo në çfarë detyron besimin në engjëjt, është: të besosh në ekzistencën e tyre dhe në detyrat e tyre, të cilat i kryejnë ata në univers.

Kështu, engjëjt janë një nga krijesat e Allahut, të cilat Ai i ka krijuar për qëllimin e
adhurimit të Tij dhe për të zbatuar urdhrat në univers. Allahu dërgon engjëjt e vet me
qëllim që t'i zbatojnë urdhrat e Tij. Pra, ata janë nga bota e padukshme. Ne s'i shohim
ata, megjithëkëtë besojmë në ta me një bindje të fortë, në të cilën dyshimi s'mund të
depërtojë. Kjo meqë Allahu na ka informuar rreth tyre, dhe njëlloj i dërguari i Tij
[salallahu alejhi ue slam] na ka informuar rreth tyre në mënyrën e cila na bënë të
besojmë në ta.

Prej çfarë qenë krijuar engjëjt

Engjëjt qenë krijuar nga drita, siç është transmetuar në një hadith, që Allahu ka krijuar
engjëjt nga drita dhe Ai ka krijuar djajtë nga zjarri, si dhe ka krijuar njerëzit nga dheu.
Pra, engjëjt qenë krijuar nga drita.

Cilësitë e engjëjve

Së pari: Ata janë ushtritë më madhështore të Allahut. Allahu thotë:"Allahut i përkasin
ushtritë e qiejve dhe tokës".[el-Fet'h, 4] Dhe, ndërsa flet për kujdestarët e Zjarrit të
xhehenemit, Ai përmend:"Atë e ruajnë nëntëmbëdhjetë [engjëj]" [el-Muddethir, 30].
Dhe thotë:"Për ta ruajtur xhehenemin s'kemi vendosur tjetër veçse engjëj, dhe s'e
kemi bërë numrin e tyre për tjetër veçse për t'i sprovuar mosbesimtarët".[el-
Muddethir, 31]

Pra, kjo do të thotë që janë nëntëmbëdhjetë engjëj që ruajnë xhehenemin. Ata përkujdesen për të, e ruajnë, e ndezin, dhe u janë lënë në dorëzim çështjet e tij. Kur një nga mosbesimtarët dëgjoi për numrin e engjëjve që ruajnë xhehenemin, tha, duke u tallur me numrin e tyre:"Unë do t'ju mjaftojë kundra tyre", që do të thotë se nëse ai hyn në xhehenem, do t'i luftojë ata, do t'i mbizotërojë dhe do të dalë nga xhehenemi. Ai e tha këtë me qëllim për të përqeshur dhe qesëndisur, por Allahu i përgënjeshtroi ata duke thënë:"Për ta ruajtur xhehenemin s'kemi vendosur tjetër veçse engjëj" [el-Muddethir, 31]. Kjo do të thotë që ata s'do të jenë njerëz.

Nëse ky person pohon që është i fortë dhe është i aftë të luftojë kundra një numri
njerëzish, ai do të s'do të jetë në gjendje të luftojë madje edhe kundra një engjëlli të
vetëm. Allahu thotë:"Për ta ruajtur xhehenemin s'kemi vendosur tjetër veçse engjëj"
[el-Muddethir, 31]. Kjo do të thotë: s'i kemi bërë ata njerëz apo xhinë.

"Dhe s'e kemi bërë numrin e tyre për tjetër veçse për t'i sprovuar mosbesimtarët, me
qëllim që njerëzit e Librit të binden dhe besimtarëve t'u shtohet imani, dhe në
mënyrë që të mos ketë më dyshime për njerëzit e Librit dhe besimtarët, si dhe që ata,
të cilët kanë në zemrat e veta sëmundje [të hipokrizisë] dhe besimtarët, të
thonë:'Çfarë deshi Allahu me këtë shembull'".[el-Meddethir, 31]

Kështu ata gënjejnë dhe mundohen ta nënvleftësojnë numrin e tyre. Si mund t'i bëhet përkujdesje nga vetëm nëntëmbëdhjetë këtij xhehenemi të stërmadh, i cii përmban gjithë këto krijesa? Allahu thotë:"Dhe s'e kemi bërë numrin e tyre për tjetër veçse për t'i sprovuar mosbesimtarët".[el-Muddethir, 31]

Pra, askush nuk e njeh madhështinë e engjëjve dhe askush nuk di çfarë ka Allahu nga
ushtritë në qiej dhe tokë, përveç Allahut. As këta mosbesimtarë, as ndokush tjetër.
E dyta: Këta engjëj kanë një ndërtim fizik madhështor, siç e përmend Allahu këtë në
thënien e vet:"I gjithë lavdërimi i takon Allahut, Shpikësit të qiejve dhe tokës, i cili
bëri të dërguarit engjëj me krahë - me nga dy, tre dhe katër".[Fatir, 1]

Kjo do të thotë që ka disa engjëj që kanë nga dy krahë, disa që kanë nga tre dhe disa nga katër.

Dhe, ka disa engjëj që kanë më shumë krahë se kaq, ngase pejgamberi [salallahu
alejhi ue selam] e ka parë Xhibrilin dhe ai kishte 600 krahë, ku secili krah bllokonte
fushëpamjen.

Ky është vetëm një nga shumë engjëjt që ekziston. Allahu e përshkruan atë
si të fuqishëm, siç thotë:"Ai [Muhamedi] ka qenë mësuar [me këtë Kur'an] nga ai që
është i fuqishëm" [en-Nexhm, 5]. Ai këtu po i referohet Xhibrilit. "I pastër nga çdo e
metë. Pastaj u ngrit [dhe u fiksua]" [en-Nexhm, 6]. Kjo do të thotë që ai posedon fuqi
dhe një dukje të bukur.

Së treti: Engjëjt kanë një fuqi të madhe me lejen e Allahut. Ajo çfarë tregon fuqinë e
madhe të tyre është që, nëse Allahu e urdhëron vetëm njërin nga ata, ai vërtet është i aftë ta lëshojë një britmë të tmerrshme në botën, kështu duke shkatërruar gjithë krijimin, siç ka ndodhur me popullin e Themudit, të cilët qenë ndalur nga një britmë e fortë. Xhibrili ka lëshuar një britmë tepër të fuqishme mbi ta - "Vërtet, Ne dërguam kundra tyre një sajha [britmë jashtëzakonisht të madhe] të vetme, dhe ata u bënë si kashtë skerme".[el-Kamer, 31]

Kështu, zemrat e tyre pushuan së rrahuri brenda trupave të tyre dhe si pasojë ata vdiqën dhe u bënë si kashtë. Ka qenë ndër zakonet e Arabëve që, kur të vendoseshin në ndonjë vend, ata do të mblidhnin shkopinj [drurë] dhe do të bënin skermë [gardh] për t'i rrethuar delet dhe bagëtitë e veta. Këto skerma përfundimisht do të thaheshin dhe të bëheshin kashtë. Kështu që pavarësisht fuqisë së Themudit, ata u bënë sikur kashtë, si pasojë e një britme të vetme nga njëri ndër engjëjt.

Allahu po ashtu ka urdhëruar Xhibrilin të ngrejë qytetet e popullit të Lutit, dhe ato qenë shtatë qytete, në të cilat mund të gjendeshin njerëz, ndërtesa, mall dhe kafshë. Ai i mbarti në njërën anë të krahut të vet dhe i ngriti këto qytete derisa engjëjt [e tjerë] dëgjuan lehjen e qenve dhe gugatjen e gjelave. Pastaj i përmbysi dhe Allahu bëri që toka t'i gllabërojë.

Ky është një shembull i fuqisë së madhe të engjëjve.

Po ashtu është engjëlli Israfil, engjëll të cilit i është lënë në dorëzim fryrja në Trombë
[Sur]. Çfarë mendohet me Trombë është një bri që do të mbledhë gjithë shpirtrat e
njerëzve, nga i pari e deri të i fundit. Pastaj Israfili do të fryjë një herë në Trombë dhe
shpirtrat do të fluturojnë përreth për shkak të kësaj fryrje të bririt, duke u kthyer pastaj
prapë në trupat e vet. Kjo njihet si Fryrja e Ringjalljes [Nafkhat-ul-Ba'ath].

Përpara kësaj, ai do t'i bie Fryrjes së Shkatërrimit [Nafkhat-us-Sa'ak], kështu që çdonjëri në qiej dhe tokë do të vdesë, përveç atij që do Allahu. Allahu thotë:"Dhe Trombit [Surit] do t'i fryhet dhe të gjithë që janë në qiej dhe tokë do të zalisen, përveç atij që do Allahu" [ez-Zumer, 68]. Zalisje do të thotë vdekje. Pastaj ai do t'i fryjë Trombit prapë, fryrje e cila njihet si Fryrja e Ringjalljes - "Vë re! Ata do të qëndrojnë duke shikuar". [ez-Zumer, 68]

Kjo është me vetëm një engjëll të Allahut dhe kjo është vetëm një nga detyrat e tij, të
cilën Allahu e ka urdhëruar ta zbatojë. Ndaj, engjëjt janë nga krijesat madhështore të
Allahut. Ai i ka krijuar ata që ta dhurojnë Atë dhe t'i zbatojnë urdhrat e Tij. Allahu
thotë:"Ata janë robër të ndershëm të Tij. Ata nuk flasin derisa të flasë Ai dhe veprojnë
sipas urdhrave të Tij. Ai e di çfarë ka përpara tyre dhe pas tyre, dhe ata s'mund të
ndërmjetësojnë, përveç për atë me të cilin Ai është i kënaqur. Ata qëndrojnë me frikë-
respekt ndaj Tij".[el-Enbija, 26-28]

Ky është një përshkrim i engjëjve.

Engjëjt kanë detyra. Secili prej tyre ka një detyrë që i është lënë në dorëzim, dhe ai nuk e vonon zbatimin e saj. Ai e kryen atë duke vepruar sipas urdhrit të Allahut dhe nuk e
kundërshton atë. Allahu thotë:
"[Xhehenemi] Mbi të cilën janë engjëjt e vrazhdë e të ashpër, të cilët nuk kundërshtojnë urdhrat që pranojnë nga Allahu, por bëjnë çfarë urdhërohen".[et-Tahrim, 6]

Disa nga detyrat e tyre

Së pari: Ata që janë përgjegjës për xhehenemin. Ata njihen si kujdestarë të xhehenemit, që do të thotë: ata të cilëve u është lënë në dorëzim xhehenemi dhe torturimi i banuesve të tij.

Së dyti: Midis tyre janë engjëjt të cilëve u është lënë në dorëzim mbartja e Fronit të
Allahut, siç thotë Ai: "Ata që mbartin Fronin [e Allahut] dhe ata rreth tij e madhërojnë me lavdërime Zotin e vet dhe besojnë në Të. Dhe, ata kërkojnë falje për ata që besojnë [duke thënë]:'Zoti ynë! Ti përfshin gjithçka me mëshirë dhe dije. Pra, fali ata që pendohen'".[Gafir, 7]

"Ai ia zbret engjëjt me Rruh [shpirt/shpallje] nga urdhri i Tij kujt të dojë nga robërit
vet [duke thënë]:'Paralajmëro njerëzimin që s'ka perëndi tjetër që meriton të
adhurohet përveç Meje, kështu që binduni'".[en-Nahl, 2]

Fjala Rruh [shpirt] këtu do të thotë shpallje. Quhet Rruh ngaqë është shpallje që u sjell
jetë zemrave, mu siç shiu i sjell jetë tokës. Në kuptimin e njëjtë, është Rruh [shpirti] i
krijuar që u sjell jetë trupave të shtazëve.

Rruh po ashtu mund të qëndrojë për Kur'anin, siç thotë Allahu: "Dhe kështu ta kemi shpallur [O Muhamed] një Rruh [dmth Kur'anin] nga urdhri ynë".[esh-Shura, 52]

Fjala Rruh po ashtu përdoret për t'iu referuar Xhibrilit, i cili është më i madhi, më i
nderuari dhe më virtuozi nga të gjithë engjëjt. Ai është që solli Kur'anin poshtë nga
Allahu tek Muhamedi, siç thotë Allahu: "Shpirti besnik [Xhibrili] e solli atë [dmth Kur'anin] poshtë - tek zemra jote [O Muhamed] me qëllim që të jesh ndër paralajmëruesit – në një Arabishte të qartë".[esh-Shura, 193-195]

Kështu Xhibrili solli Kur'anin poshtë tek zemra e pejgamberit, salallahu alejhi ue selam,
dhe ai sipas radhës ia kumtoi atë këtij umeti. Në një tjetër ajet, Allahu thotë:
"Thuaj: shpirti i shenjtë [Xhibrili] e solli poshtë nga Zoti yt". [en-Nahl, 102]
Kjo i referohet engjëllit Xhibril. Ai është shpirti i shenjtë.

Cilësitë e Xhibrilit

Allahu e ka përshkruar Xhibrilin me cilësi madhështore, siç thotë Ai:"Vërtet, bëj be në planetët që tërhiqen [zhduken gjatë ditës dhe shfaqen natën]! Dhe pasha planetët që lëvizin shpejtë dhe fshihen! Dhe Pasha natën kur largohet! Dhe pasha agun kur shkëlqen! Vërtet, kjo është Fjala e prurë nga një engjëll i nderuar, që ka fuqi dhe gradë të lartë tek Zoti i Fronit, dhe i cili dëgjohet [nga engjëjt] dhe është besnik atje [në qiej]".[et-Tekuir, 15-21]

Cilësia e parë e tij: Fuqia. Allahu thotë:"Që ka fuqi dhe gradë të lartë tek Zoti i
Fronit".[et-Tekuir, 20] "Zoti i Fronit" këtu i referohet Allahut.

Cilësia e dytë e tij: Pozita. Allahu thotë:"Që ka fuqi dhe gradë të lartë tek Zoti i
Fronit".[et-Tekuir, 20] Kjo do të thotë që ai ka një pozitë të lartë në shikimin e Allahut, të cilin nuk e ka mbërri askush.

Cilësia e tretë e tij: Dëgjueshmëria. Të gjithë engjëjt i binden Xhibrilit me lejimin e
Allahut.

Cilësia e katërt e tij: Besnikëria. Kjo i referohet shpalljes, në kuptimin që ai nuk shton apo heq nga ajo, por e bart atë pikërisht siç ia ka shpall Allahu.

Të shikuarit e Muhamedit Xhibrilin

Allahu thotë:"Shoku juaj s'është i çmendur" [et-Tekuir, 22]. Kjo është çfarë pohonin
mosbesimtarët për të.

"Dhe vërtet ai [Muhamedi] e pa atë [Xhibrilin] në fushëpamjen e qartë" [et-Tekuir, 23].
Muhamedi, salallahu alejhi ue selam, e pa Xhibrilin në fushëpamje dy herë.

Hera e parë: Kjo qe në luginën e Mekës. Pejgamberi Muhamed, salallahu alejhi ue selam, çoi kokën dhe e pa atë në qiell dhe ai kishte 600 krahë. Secili nga krahët e tij bllokonte fushëpamjen.

Hera e dytë: Allahu thotë:"Dhe vërtet ai [Muhamedi] e pa atë [Xhibrilin] në një zbritje
të dytë, pranë drurit të zambakut tek kufiri i fundit" [en-Nexhm, 13-14]. Kjo i ndodhi
atij gjatë natës në të cilën pejgamberi, salallahu alejhi ue selam, u ngrit në qiell dhe e pa atë në gjendjen e tij normale.

Këto janë cilësitë e Xhibrilit. Allahu thotë: "Vërtet, kjo është Fjala [e prurë] nga një engjëll i nderuar".[et-Tekuir, 19]

Kjo domethënë: Ndonëse Kur'ani është Fjala e Allahut, ky i përshkruhet Xhibrilit këtu, meqë ai është i cili ia barti atë Muhamedit. Kështu, ai po i bart fjalët nga Allahu, sepse ia diktoi ato të dërguarit tonë, Muhamedit, duke e bartur atë nga Allahu.

Mirëpo, kjo është e folura e Allahut. E folura i atribuohet vetëm atij që e thotë atë në fillim, jo atij që e thotë atë duke e bartur nga dikush tjetër. Mirëpo, e folura e Allahut i është atribuuar Xhibrilit

këtu nga këndvështrimi kur ai e bart atë.

Së katërti: Ka engjëj që u janë lënë në dorëzim të tjera detyra

1. Mika'il: Ai është përgjegjës për pikat e shiut që bien nga qielli. Ai i lëviz ato kudo dhe bën që shiu të zbret kurdo qoftë që Allahu do.

2. Israfili është përgjegjës për fyerjen në Trombë. Kjo do të jetë atëherë kur Allahu do t'i ringjallë krijesat nga varret e tyre. Trupat do të sillen nga varret dhe do të mblidhen përsëri. Atëherë, e vetmja gjë që do të mbetet [pa u integruar] do të jetë shpirti.

Në këtë çast Israfili do të fryjë në këtë Trombë me urdhrin e Allahut, dhe shpirtrat do të
pluskojnë për tek trupat e vet përkatës, të cilët qenë dalë dhe nxjerrë nga varret e veta.

Atëherë, ata do të ecin për atje ku Allahu i urdhëron të shkojnë. Allahu thotë:
"Ditën kur do të dalin nga varret me ngut sikurse bëjnë garë për tek një synim". [el-
Mearixh, 43]

Dhe, Allahu thotë: "Ata do të dalin nga varret e veta kokulur sikurse të jenë karkaleca të shpërndarë. Duke nxituar drejt thirrësit, mosbesimtarët do të thonë:'Kjo është ditë e vështirë'".[el-Kamer, 7-8]

Këta janë tre engjëjt të cilët janë përgjegjës për jetë.

Xhibrili është përgjegjës për prurjen e shpalljes, e cila i jep jetë zemrës. Mika'ili është përgjegjës për shiun, i cili i sjell jetë tokës pas vdekjes së saj. Israfili është përgjegjës për fryrjen në Trombë, i cili do t'u sjellë jetë trupave [në Ditën e Ringjalljes]. Kjo është përse pejgamberi, salallahu alejhi ue selam, kur ngrihej për namaz të natës, pasi shqiptonte tekbirin hapës, thoshte në lutjen e tij hapëse:"O Allah! Zoti i Xhibrilit, Mika'ilit dhe Israfilit. Shpikës i qiejve dhe tokës..."

Këta janë engjëjt më të mëdhenj për shkak të rëndësisë së detyrave të tyre.

Së pesti: Po ashtu ka engjëj që janë përgjegjës për fetuset brenda në mitrat e nënave.

Kjo është transmetuar në hadithin e Ibn Mes'udit, radijallahu anhu, në të cilin thotë:"I
dërguari i Allahut, salallahu alejhi ue selam, na rrëfeu – dhe ai është i vërteti të cilit i besohet – duke thënë:'Vërtet, krijimi i secilit prej jush mblidhet në mitrën e nënës së vet për dyzet ditë në formë të një fare, pastaj kjo bëhet droçkë [gjak i mpiksur] për një periudhë të njëjtë, pastaj kjo bëhet copë mishi për një periudhë të njëjtë, pastaj atij i dërgohet engjëlli i urdhëruar me katër gjëra: që të shkruajë mjetet e jetesës, jetëgjatësinë, veprat, dhe nëse ai do të jetë i lumtur apo i pafat'". Allahu ia dërgon këtë engjëll për të kryer këtë detyrë të rëndësishme.

Së gjashti: Ka engjëj që janë përgjegjës për marrjen e shpirtrave kur të mbarojë afati i
caktuar i tyre. Është engjëlli i vdekjes [Melek-ul-Meut], për të cilin Allahu thotë:
"Thuaj:'Engjëlli i vdekjes, i cili është caktuar për ju, do t'i marrë shpirtrat e juaj'.
Pastaj tek Zoti juaj do të ktheheni". [es-Sexhde, 11]

Engjëlli i vdekjes ka ndihmës që do ta ndihmojnë atë, siç thotë Allahu: "Deri kur vdekja t'i afrohet ndonjërit prej jush, të dërguarit tanë [dmth engjëlli i vdekjes dhe ndihmësit e vet] marrin shpirtin e tij dhe ata kurrë nuk lënë pas dore detyrën e vet. Pastaj ata i kthehen Allahut, Padronit të tyre, Zotit të drejtë" [el-En'am, 61-62]. Marrja e shpirtit në çastin e vdekjes i përshkruhet engjëjve, engjëllit të vdekjes dhe po ashtu Allahut.

"Është Allahu ai që merr shpirtrat në çastin e vdekjes së tyre". [ez-Zumer, 42]
Vdekja i përshkruhet Allahut këtu ngaqë Ai është i cili urdhëron që kjo të ndodhë. Po
ashtu i përshkruhet engjëjve ngaqë ata janë të cilët kryejnë mbartjen fizike të kësaj, duke mbledhur shpirtin dhe udhëhequr atë jashtë trupit të njeriut derisa ta mbërrijë fytin e tij.

Dhe, po ashtu kjo i përshkruhet engjëllit të vdekjes - "Thuaj:'Engjëlli i vdekjes, i cili
është caktuar për ju, do t'i marrë shpirtrat e juaj'. Pastaj tek Zoti juaj do të ktheheni" –
ngaqë ai është përgjegjës për marrjen e shpirtrave pasi që ata të jenë mbledhur në fazën e fundit [të vdekjes].

Së shtati: Po ashtu ka engjëj përgjegjës për të shkruar veprat e birit të Ademit [dmth
njerëzve], siç qëndron në hadith:"Ju vazhdimisht përcilleni [në ndërrime të
njëpasnjëshme] nga engjëjt natën dhe gjatë ditës". Allahu thotë:
"Vërtet, mbi ju ka kujdestarë [dmth engjëj] të ndershëm që shënojnë [veprat e juaja].
Ata dinë gjithë çfarë bëni". [el-Infitar, 10-12]

Çdo qenie njerëzore ka dy engjëj me vete

Çdo njeri midis nesh ka dy engjëj të cilët janë përgjegjës për të – një engjëll në të djathtë, që shënon veprat e tija të mira, dhe një tjetër në të majtë, që shënon veprat e këqija të tija.

Allahu thotë: "Kur dy pranuesit pranojnë [dmth shënojnë veprat e tij] nga e djathta dhe nga e majta e tij, të ulur. Ai nuk e thotë asnjë fjalë të vetme veçse ka një vëzhgues të gatshëm pranë tij [për ta shënuar atë]".[Kaf, 17-18]

Këta engjëj kujdestarë e shoqërojnë njeriun qoftë kur ai është në udhëtim, apo kur është ulur në shtëpi. Ata janë pranë tij gjatë gjithë kohës me çdo kusht – gjatë namazit të tij, ndërsa ai bie në sexhde, etj. Ata e shoqërojnë atë dhe nuk e lënë vetëm, përveç në rrethana të veçanta, siç është kur personi kryen nevojë fiziologjike [në nevojtore].

Engjëjt shënojnë qëllimet dhe synimet e njerëzve

Është transmetuar që engjëjt po ashtu shënojnë qëllimin dhe synimin e brendshëm të personit, të cilat gjenden në zemër. Çfarëdo qoftë që ai ka qëllim të bëjë, ata e shënojnë atë. Për këtë arsye personi shpërblehet për pasjen e qëllimit të mirë, meqë kjo është vepër zemre, ndërsa ai dënohet për qëllimet e këqija, meqë qëllimi është vepër zemre.

Këta engjëj janë vënë përgjegjës për shënimin e veprave të një personi, prej kohës kur ai mbërrin moshën madhore [mosha e dallimit] e deri në kohën kur Allahu merr shpirtin e tij në vdekje. Dhe, ata shënojnë kundër tij gjithçka që ai bën në jetën e vet, qoftë kjo në formë qëllimesh, veprash, thëniesh, apo tjetër veç kësaj.

Obligimi i të besuarit në engjëjt dhe të gjitha detyrat e tyre

Këta janë ata engjëj të cilët Allahu i ka emërtuar për ne, siç është Xhibrili, Mika'ili, Israfili dhe Maliku, kujdestari i xhehenemit.

Allahu thotë: "Dhe ata [banorët e xhehenemit] do të bërtasin:'O Malik! Le ta përfundojë me ne Zoti yt'. Ai do të thotë:'Vërtet, ju do të banoni këtu përgjithmonë'".[ez-Zuhruf, 77]

Dhe ka të tjerë engjëj të cilët Allahu nuk i ka emërtuar për ne. Mirëpo, besojmë në të gjithë engjëjt – në ata, emrat e të cilëve i dimë dhe në ata, emrat e të cilëve nuk i dimë. Dhe, besojmë në detyrat që ata zbatojnë me urdhrin e Allahut.

Fushat e dallimit mes veprave të engjëjve dhe veprave të djajve

Engjëjt e madhërojnë me lavdërime Zotin e vet dhe kërkojnë falje për bijtë e Ademit,
ndërsa djajtë janë krijesat më tradhtare ndaj bijve të Ademit. Kjo meqë Djalli është betuar që do t'i çorientojë, t'i humbasë dhe t'i shkatërrojë bijtë e Ademit, aq sa do të ketë mundësi ai.

Allahu thotë: "Vërtet, Ne bëmë djajtë përkrahës të atyre që nuk besojnë".[el-Araf, 27]
Së dyti: Engjëjt i urdhërojnë robërit për të mirë, ndërsa djajtë i nxisin dhe i urdhërojnë
për të bërë keq.

"Dhe kushdo që kthen shpinën nga Përkujtimi i më të Mëshirshmit, Ne caktojmë për
të një djall që i ngjitet atij. Kështu ai i bëhet shok atij".[ez-Zuhruf, 36]

Pra, personin që largohet nga Kur'ani fisnik, Allahu e dënon duke ia caktuar një engjëll i
cili do t'i shërbejë si shoqërues.

Allahu thotë: "Vërtet, ata [dmth djajtë e caktuar] i pengojnë nga rruga e duhur, ndërsa mendojnë që janë të udhëzuar drejt. Kjo derisa personi i tillë të na vijë. Ai pastaj do t'i thotë [shoqëruesit djall të vet]:'Sikur të kishte qenë largësia mes meje dhe teje sa largësia mes dy lindjeve!'. Pra, sa shoqërues i keq, me të vërtetë!".[ez-Zuhruf, 37-38]

Kështu, asgjë nuk e mbron qenien njerëzore nga Djalli, përveç përkujtimit të Allahut.

E treta: Përkujtimi i Allahut largon djajtë nga njeriu dhe bën që engjëjt t'i afrohen atij.

Për këtë shkak Djalli quhet el-Uesues-ul-Khenas [Pëshpëritësi i së keqes në zemrat e njerëzimit, i cili largohet kur personi përmend Allahun]. Kështu, kur personi ta lë përkujtimin e Allahut, Djalli i vjen i atij; kur ai përkujton Allahun, engjëjt e rrethojnë atë, siç përmendet në hadithin:"Asnjë grup njerëzish nuk tubohet në një nga shtëpitë e Allahut për të lexuar librin e Allahut dhe ta studiojnë atë mes veti, përveç se qetësia zbret në ta, mëshira i mbështjell, engjëjt i rrethojnë dhe Allahu ua përmend ata atyre afër Tij".

Vendet që shpesh vizitohen nga engjëjt

Ka engjëj që udhëtojnë nëpër tokë duke kërkuar tubime ku Allahu përkujtohet. Kur ata
gjejnë një tubim të përkujtimit të Allahut, thonë:"Ejani shpejt për tek nevoja juaj".

Përkujtimi i Allahut është shumë llojesh, ndër to:

1. Recitimi i Kuranit. Ai që e lexon Kur'anin përkujton Allahun.
2. Ai që falet përkujton Allahun.
3. Ai që thotë "SubhanAllah", "Estagfirullah", "Allahu ekber", dhe thotë "La ilahe il-
Allah", përkujton Allahun. Kështu tubohen engjëjt rreth tij dhe djajtë largohen prej tij.
4. Ata që mësojnë dhe studiojnë librat e dijes dhe marrin pjesë në tubime për ta mësuar
fenë, përkujtojnë Allahun. Kështu engjëjt mblidhen afër tyre.

Ndikimi që ka besimi në engjëjt në jetën e njerëzve

Besimi në engjëj ka një ndikim të pamasë në jetën e njerëzve, meqë kur personi është i
vetëdijshëm për ekzistencën e tyre, ai vërtet do të jetë i kujdesshëm dhe i vëmendshëm.

Nëse një person kupton që ka engjëj përgjegjës për të, të cilët vazhdimisht e rrethojnë
atë, ditën dhe natën, ai me siguri do të jetë i kujdesshëm për çfarë thotë dhe bën, që mos të shënohet diçka e papërshtatshme rreth tij. Kështu, po ta dinte ai që ka hetues që e ndjekin atë, a s'do të kishte qenë i kujdesshëm nga frika që ata do të mund të shënonin diçka nga e folura apo veprimi i tij, gjë e cila do t'i shkaktonte atij përfundim të keq?

Pra, si mund ai të mos jetë i kujdesshëm dhe i vëmendshëm për engjëjt kur nuk i sheh
ata? Për sa u përket njerëzve, mund t'i shihni ata. Ai që po të sheh ty dhe ti po e sheh atë, je syhapur ndaj tij.

Mirëpo, engjëjt të shohin por ti s'mund t'i shohësh ata. Është e mundshme që të jesh i aftë të mbrohesh nga njerëzit – mund të hysh brenda shtëpisë tënde apo të vetmohesh në ndonjë zonë të izoluar, dhe ata s'do të mund të informoheshin rreth teje. Për sa u përket engjëjve, ata hyjnë me ty kudo. Allahu u ka dhënë aftësi për të mbërri dhe hyrë në cilëndo pjesë që Ai i urdhëron ata të shkojnë.

Për këtë shkak, Allahu na paralajmëron: "Vërtet, ka kujdestarë të ndershëm [dmth engjëj] mbi ju që shënojnë [veprat e juaja]. Ata dinë për gjithë çfarë bëni". [el-Infitar, 10-12]

Allahu e thotë këtë me qëllim që të na paralajmërojë. Kjo është fryt i besimit në engjëjt - që personi të ruhet nga thëniet dhe veprat e këqija, të cilat do të shënoheshin kundër tij dhe për të cilat ai do të merrej në llogari në Ditën e Gjykimit.

Përmendja e engjëjve është për qëllimin e dashjes së tyre

Përmendja e engjëjve s'është vetëm për hir të njohjes së diçkaje, siç lexon ndokush në
emën e historisë apo temë tjetër. Por, i përmendim engjëjt me qëllim që të jemi të
përgatitur dhe të kujdesshëm për ta kur shkruajnë diçka rreth nesh, për të cilën do të
merremi në llogari përpara Allahut. Madje, i përmendim ata për qëllimin e dashjes së
tyre, meqë Allahu, më i larti, i do ata. I duam ngaqë janë krijesat më të dëgjueshme të
Allahut, siç thotë Ai: "Të ndershëm dhe të bindur".[Abese, 16]

Ajo që është e rëndësishme është që pranojmë rëndësinë dhe statusin e engjëjve dhe që i duam ngaqë Allahu i do. Për sa i përket atij që mban urrejtje ndaj engjëjve dhe i
armiqëson, atëherë Allahu vërtet është armik i tij. Dhe, kushdo që merr Allahun për
armik, ai s'do të jetë në gjendje të rezistojë dhe s'do të jetë në gjendje të lakmueshme.

Allahu thotë: "Kushdo që është armik i Allahut, engjëjve të Tij, të dërguarve të Tij, Xhibrilit dhe Mika'ilit, atëherë vërtet, Allahu është armik i mosbesimtarëve".[el-Bekareh, 98]

Pra, kushdo që i konsideron armiq engjëjt, Allahu bëhet armik i tij.

Nga Salih el-Feuzan

Ëngjëjt, lajmëtarët e Perëndive

Ëngjëjt janë konsideruar si lajmëtarë të padukshëm, banorë të parajsës, qënie të dritës dhe simbole të butësisë, po ashtu dhe zjarrit si dhe fuqisë luftarake.

Ëngjëjt gjithmonë kanë qënë prezentë në imagjinatën e njeriut. Të gjithë qytetërimet pranojnë ekzistencën e këtyre qënieve shpirtërore zemërmadhore që bashkëpunojnë me krijuesin, sipas gradës së tyre në Hierarkinë Hyjnore.

Ndërmjetësit midis Zotit dhe Botës, nganjëherë të pajisur me trup eterik, Ëngjëjt simbolizojnë funksionet hyjnore si dhe marëdhënien midis zotit dhe krijesave të tij. Hierarkitë tokësore janë reflektimi i atyre hyjnore.

Ëngjëjt gjithashtu janë lajmëtarët e prezencës së shenjtë. Ata na shoqërojnë dhe na ndihmojnë nëqoftëse është e nevojshme. Tradita Judeo-Kristiane na tregon disa emra ëngjëjsh si, për shembull, ato të tre kye-ëngjëjve: Mikeli, vrasësi i dragojëve; Gabrieli, lajmëtari dhe nismëtari; dhe Rafaeli, mbrojtësi i mjekëve dhe i udhëtarëve.

Në Indinë e lashtë, universi është parë si hierarki fuqish aktive, Ëngjëllore dhe Demonike, hyjnore dhe heroike. Ky univers ka 7 plane (lokas) që vijnë që nga origjina e padukshme deri tek manifestimi i dukshëm. Banohet nga një pafundësi perëndish, ëngjëjsh, djajsh të cilët bashkë, përpiqen ti shërbejnë “Darmës”, Ligjit të madh universal, nëpërmjet Karmës, ligji i veprimit dhe kundërveprimit, dy ligjet bazë të kulturës orientale.

Në greqi, Platoni na tregon rreth “daimones” (demonëve) nga Sokrati që deklaron se në çdo njeri të mirë banon një nga këto “shpirtra mbrojtës”, ku mund të gjenden ndërmjet të vdekshmëve dhe të pavdekshmëve, ndërmjet njerëzores dhe hyjnores, ndërmjet të prekshmes dhe të kuptueshmes, që pëlqen të vërtetën dhe e drejton njeriun drejt së mirës, bukurisë dhe lumturisë.

Kështu që, cdo qënie njerëzore ka sipas te gjithë traditave, një ëngjëll mbrojtës (ose tre sipas C.Agripa, i cili vesh një ëngjëll mbrojtës me cdo botë të personalitetit njerëzor: mendor, emocional dhe fizik). Këto ëngjëj mbrojnë qënien njerëzore që kanë nën përgjegjësi, në mënyrë që të zhvillohet kundrejt përmbushjes shpirtërore.

Të gjithë fetë shpallin se Perëndia asnjëherë nuk i ka braktisur qëniet njerëzore dhe se ai donte të na jepte secilit prej nesh një ëngjëll mbrojtës në mënyrë që ne mund ta dëgjojmë zërin e tij duke pëshpëritur tek ne fjalë misterioze ose duke na dhënë urdhëra të domosdoshëm, për të zgjuar vetëdijen tonë.

Sipas legjendës, ëngjëjt, lajmëtarë të menjëhershëm me krahë të parajsës, janë gjithmonë mbartës të lajmit të mirë për qëniet njerëzore.